Heilig

Moeder

Madonna(2) Dit is een uitsnede uit een foto die ik maakte in Venetië, afgelopen september. De schildering is gemaakt op de stenen buitenmuur van een kerkje zonder naam. De cirkel rond het hoofd van de vrouw doet vermoeden dat het hier om een heilige gaat, maar ik heb geen idee om wie. Voor de kerstkaart die ik afgelopen december grotendeels digitaal heb verstuurd, heb ik de afbeelding gebruikt als verwijzing naar de moeder en het kind die samen centraal staan in het kerstverhaal.

Als ik niet beter wist, zou ik denken dat het gezicht van de moeder een foto is, zo sprekend zijn haar ogen. Ik zie trots en leeuwenmoed, maar ook verdriet. De moeder is trots op het kind dat zij ter wereld heeft gebracht, ‘mijn kind, mijn vlees en bloed’. Ze zal het met hand en tand verdedigen tegen iedereen die het kwaad zou willen doen. Maar ze voorvoelt kennelijk ook al dat haar dat maar ten dele zal lukken: er komt een moment dat zij dit kind niet meer tegen alles kan beschermen. Er komt een moment waarop een moeder haar kind moet loslaten omdat het zelf zijn pad kan, mag of moet kiezen.

Het kind zelf is hier nog totaal niet bezig met wat voor toekomst dan ook. Het is lekker warm aangekleed, ziet er weldoorvoed uit, en lijkt niet verder te kijken dan zijn neus lang is. Dat hoeft ook nog niet. ‘Nog geen angsten, nog geen zorgen voor de bange dag van morgen’, zongen wij met ons projectkoor uit een nieuw kerstlied van Michaël Steehouder. Een kind mag, moet eerst kind zijn om te kunnen uitgroeien tot iemand die voor zichzelf kan zorgen.  Deze moeder wekt bij mij de indruk dat dat haar wel toevertrouwd kan worden.

Ik ben van deze plaat gaan houden, terwijl ik eigenlijk meer van de piëta’s ben, de beelden van de moeder met haar dode volwassen kind. Niet omdat ik zo geniet van het beeld als zodanig, maar meer omdat ik zo’n bewondering heb voor de wijze waarop door de eeuwen heen kunstenaars dat onpeilbare leed hebben weten te verbeelden. Het is het ergste wat een moeder kan gebeuren: haar eigen kind zien sterven, of gestorven in haar armen krijgen. En ik denk dat het daarbij niet uitmaakt of het gaat om een pasgeboren, een twaalfjarig, een puber- of een volwassen kind. Voor vaders geldt ongetwijfeld hetzelfde, maar ik ben geen vader, wel een moeder.

Op mijn blog zullen zo af en toe vast nog piëta’s voorbij komen, voor nu volstaat de jonge moeder. Na kerst wordt het gauw genoeg goede vrijdag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s