Heilig

Alweer een column

Deze heet ‘Passion voor passionnaastenliefde’, en is geschreven naar aanleiding van de op-/uitvoering van The Passion hier ter stede.

Zelf was ik in het begin niet heel enthousiast over het idee om The Passion naar Groningen te halen. Blijk ik toch zo’n noordelijke nuchterling te zijn die eerst de kat maar eens uit de boom moet kijken en aan het idee moet wennen. Toen de voorbereidingen voor het spektakel eenmaal in volle gang waren, begon ik het wel leuk te vinden, maar er bleven irritaties. Waar hem dat in zat?
Ik heb niks tegen een ‘wereldse’ vertolking van onze geloofsverhalen; ik zie een belangrijke meerwaarde in fantasieën over ‘wat nou als het hier en nu gebeurd was?’ In die zin heb ik me wel ontworsteld aan het strakke denken van mijn ouders: van hen mocht ik de film ‘Jesus Christ Superstar’ niet in de bioscoop zien, omdat daarmee geld verdiend werd aan Jezus Christus. En daar was Jezus toch niet voor aan het kruis gestorven, om er anderen geld aan te laten verdienen. Ik heb die schade later, toen ik zelf over mijn tijd en geld kon beschikken, ruimschoots ingehaald, en zeer genoten van de manier waarop Andrew Lloyd Webber, Tim Rice en Norman Jewison het oude verhaal opnieuw vertelden met middelen van deze tijd. Ja, de heren zijn er vast rijk mee geworden, maar hun werk heeft ook een enorme zeggingskracht gehad, en heeft dat nog steeds.
The Passion lijkt voort te borduren op een lange traditie van her-vertellingen, en daar is op zich wat mij betreft niks mis mee. Maar ik voel bij het evenement wel iets van die irritatie van mijn ouders schuren: in de stad zag je hoe ondernemers probeerden mee te liften op de belangstelling voor onze binnenstad. De creativiteit waarmee dat gebeurde, grensde voor mij aan smakeloosheid: ‘Passion voor fashion’ en ‘van Passion tot passiebloem’ zijn een paar van de kreten die ik heb gezien.
Toch heb ik het hele tv-verslag live gevolgd, dat wel. Ik heb gezien hoe zo veel mensen, publiek en uitvoerende artiesten, nat en koud stonden te worden op de beide Markten. En ik heb genoten. Bij het terugkijken op ‘Uitzending gemist’ heb ik ook het moment gevonden waarop ik definitief ‘om’ was: in de 23ste minuut. Daar haalt ‘verslaggeefster’ Lieke van Lexmond een jongeman uit de stoet, een twintiger zo te zien, met een licht getinte huid. Hij spreekt vloeiend Nederlands, met een noordelijk accent. Hij is moslim, maar vindt het belangrijk om hier mee te lopen. ‘Het gaat in alle godsdiensten om naastenliefde’, zegt hij, en dat ziet hij hier gebeuren. Zelfs in dit beestachtige weer neemt hij ‘goeie vibes’ waar, en daarom is hij blij dat hij erbij is.
Nee, naastenliefde is niet alleen ‘van ons’. Maar ik hoop wel dat het ons belangrijkste kenmerk is en blijft, en dat mag je wat mij betreft op alle mogelijke manieren aan de man brengen. Die naastenliefde was in elk geval ook die donderdagavond aanwezig onder te toeschouwers. Tijdens het lange wachten hadden ze massaal onder paraplu’s gestaan, maar toen ‘de show’ begon, gunden ze elkaar allemaal een blik op het podium: de plu’s gingen als op commando dicht. Een klein gebaar, maar toch…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s