Buiten/Heilig

Toscane was prachtig

Cipressen, kenmerkend voor Toscane

Cipressen, kenmerkend voor Toscane

Maar nu zijn we weer thuis, terug in het ‘echte leven’. Nou ja, echte leven: we vallen in de tweede week van de Tour de France, en zien wat we allemaal niet gezien hebben. De heli-beelden tonen alles wat we zo mooi vinden aan Frankrijk. Bergruggen, kasteelruïnes, uitgesleten rivierdalen, gorges, romaanse kerkjes en abdijen, en het pleintje in Aubenas waar we jaren geleden vaak een kopje koffie gingen drinken. Dat was de tijd waarin in elk geval ík nog niet zo veel oog had voor kunst en cultuur… Jong en onbedorven?

 

Op de Torre Guinigi groeien zelfs bomen.

We hebben genoten van Toscane, zeker: het weer was geweldig, onze kampeerplek uniek, Coreglia Antelminelli echt een van de mooiste Italiaanse burchtdorpjes, en Lucca verrassend rustig. Het is ons daar zelfs in de hitte gelukt om een van de torens te beklimmen, waar we werden beloond met een heerlijk briesje onder een afdak en een magnifiek uitzicht over de hele stad. Dan vergeet je ook gauw het zweet weer waarin je je omhoog gewerkt hebt.

 

 

 

San Michele-kerk.

San Michele-kerk.

 

Daarboven zagen we ook pas goed hoe de voorkant van een kerk soms een heel andere aanblik geeft dan wat er achter zit. De San Michele heeft een robuuste façade met veel marmer, maar van achteren zie je dat de façade nogal wat groter is dan de kerk zelf. We hebben gemerkt dat we het er niet over eens zijn of we al dat marmer nou mooi vinden of niet – in Toscane is het toch wel makkelijk als je er in elk geval tegen kunt dat veel gebouwen juist uit die steensoort zijn opgetrokken: ze hebben het voor het oprapen (nou ja, uithakken).

Hoe Italiaans is meloen met rauwe ham?

Hoe Italiaans is meloen met rauwe ham?

 

En ja, het Italiaanse ijs is terecht legendarisch, en gelukkig konden we op woensdag, als de ene ijsverkoper in het dorp dicht was, terecht bij een tweede. En ook de rest van de inwendige mens is niets tekort gekomen, hoewel het echte Italiaanse eten aan manlief niet eens besteed is, maar Peroni-bier is ook lekker, en de meergranenbroodjes en de tomatenfoccaccia’s uit de supermarkt hebben het verlangen naar baguettes goed kunnen onderdrukken. En dan heb ik het uitstekende restaurant op de camping nog niet eens genoemd: waar in de wereld vind je nóg zo’n eethuis waar, behalve de niet zo veeleisende campinggast, het halve dorp komt eten? Dan weet je dat ze er kunnen koken.

Kleurrijk laatste avondmaal.

Kleurrijk laatste avondmaal.

Maar goed, ik heb,  in de San Martino in Lucca, ook Tintoretto’s Ultima Cena nog eens goed kunnen zien, met als (voor Tintoretto’s tijd) speciale gast een gekleurde discipel. Jarenlang heb ik het met een ansichtkaart moeten doen omdat bij mijn vorige bezoek aan deze kerk, in 2000, het schilderij niet op zijn plek hing. En zo hebben we hier en daar toch nog een snufje Renaissance opgedaan, zodat mijn ervaring bij een organisatie die zich specialiseert in culturele reizen niet helemaal voor niks is.

Desondanks kan ik niet garanderen dat we volgend jaar niet weer ‘gewoon’ in Frankrijk gaan kamperen. Het zijn niet alleen de baguettes die blijven trekken.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s