muziek

Muzieksmaak: hoe kom je eraan?

mijn eerste LP-hoes

mijn eerste LP-hoes

De eerste lp (ja kindertjes, Angus komt nog uit het Eerste Vinyl-Tijdperk) die ik ooit kocht was er een van Simon & Garfunkel: Bridge Over Troubled Water. Er zijn daarna tijden geweest dat ik dat niet hardop durfde zeggen, laat staan zwart op wit schrijven. Maar toen ik hem kocht, vond ik hem mooi en, wat in mijn geval wel handig was: mijn ouders ook. De enige platenspeler in huis stond namelijk in de woonkamer, en daarop kon je dus alleen muziek draaien als de ouders er niet waren, tenzij het muziek was die door hun beugel kon.

Ik had dus mazzel – of was ik gewoon een gehoorzaam kind dat het ouders graag naar de zin maakte? Het was in elk geval niet zo dat ik alle muziek die mijn ouders graag hoorden, ook mooi vond. Het idee om Bridge Over Troubled Water te kopen kwam ook zeker niet van hen, maar van een meisje waar ik wel een stukje tegenop zag. Het feit dat zij deze muziek mooi vond was voor mij in elk geval reden om er beter naar te gaan luisteren, en het hielp me ook mee om het mooi te gaan vinden.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het nog steeds vaak zo werkt. Sinds Simon & Garfunkel heb ik al heel wat meer muzikanten, bands, zangers en zangeressen aangehoord, maar het komt behoorlijk vaak voor dat ik iets nieuws beluister op advies of aandringen van iemand die ik hoog acht. Maar die hoogachting is lang niet altijd recht evenredig met de mate waarin de hooggeachte specialist is op het betreffende terrein. Een van mijn beste vriendinnen is muzikaal geschoold, maar van haar neem ik zelden tips over: ik heb nou eenmaal niet zo heel veel met klassieke muziek.

EC Unplugged

EC Unplugged

Grootleverancier van voor mij nieuwe stukkies en deuntjes is een oud-collega die in het dagelijkse leven geacht wordt heel andere dingen te doen dan swingen en springen en (digitale) platenbakken af te struinen. We ontdekten dat we een behoorlijke overlap in onze muzieksmaak hadden in de tijd dat dochterlief op zoek was naar een muziekinstrument, en bleef hangen bij de gitaar. Al snel werd good old Eric Clapton haar grote held, nadat ik speciaal voor haar wat ‘gefikte’ schijfjes mee naar huis had gekregen. In die tijd werd zijn Unplugged hier grijs gedraaid (ja kindertjes, dat is óók zo’n term uit het Eerste VinylTijdperk), en nog steeds gaat die cd vaak mee in de auto als we langere ritten maken. Natuurlijk hebben we allang een officiële versie gekocht; ‘gefikt’ is toch niet helemaal ‘echt’, zeker niet als je de muzikant zijn brood gunt.

Ik ben nu van Simon & Garfunkel wel met heel grote stappen naar Eric Clapton gebanjerd, en daarmee sla ik aan de ene kant tientallen jaren over, terwijl de heren in werkelijkheid ongeveer uit de zelfde tijd komen. Hoe kan het dat je op je vijftiende plat gaat voor het ene duo en pas tegen je vijftigste hun tijdgenoot gaat waarderen? En dan zitten daartussenin nog een heleboel merkwaardige artiesten met wier tijd de mijne bepaald niet parallel loopt. Neem bijvoorbeeld de Eagles: de facto ook al groot in mijn jeugd, en nu nog steeds. Alleen toen ik jong was, kende ik eigenlijk maar één nummer van ze, en dan ook nog alleen in de uitvoering van de plaatselijke reli-rockband. Welk nummer dat was? Peaceful Easy Feeling,

Eagles-singletje 'Peaceful Easy Feeling'

Eagles-singletje ‘Peaceful Easy Feeling’

waarschijnlijk een beetje omgewerkt om aannemelijk te maken dat de bandleden dat gevoel van boven kregen, en niet van een juffrouw met een bruine huid en flonkerende oorringen. Ik op mijn beurt vond die rockband ook vooral leuk om de jongens die erin speelden, en niet zozeer om de boodschap die ze verkondigden. Pas zo’n tien jaar  later kwam ik erachter dat het van de Eagles was. En het hele repertoire van díe band ben ik nu nóg aan het ontdekken.

Ik bedoel maar: waar de liefde van de man door de maag heet te gaan, kan de liefde voor muziek ook vreemde routes afleggen. Gelukkig ben ik niet de enige die haar/zijn muzieksmaak graag spiegelt aan die van een gerespecteerd persoon: zowel mijn ex-collega als ik hebben van tijd tot tijd van die nummers of artiesten waarvan we denken: ‘Ben ik nou de enige die dit niks vind? Wat ziet die bekende mediapersoonlijkheid of zelfs mijn beste vriend hier nou in?’ Het lijkt me leuk hier nog eens op terug te komen; dit is vast niet het laatste woord dat ik erover zeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s