muziek

Gretchen Peters: gevoelig maar verre van sentimenteel

Gretchen Peters, Oosterpoort oktober 2015

Gretchen Peters Oosterpoort oktober 2015

Constatering na mijn vorige blog: het feit dat ik in de Beatles/Stones-discussie een andere positie inneem dan jij wil nog niet zeggen dat we het over muziek nooit eens kunnen zijn. De grootste Stonesfan in mijn omgeving zet me regelmatig op het spoor van prachtige artiesten; we delen een passie voor wat je tegenwoordig geloof ik wel ‘roots-muziek’ noemt, en wat in elk geval opvallend vaak uit Noord-Amerika (inclusief Canada) komt. Zo’n tweeënhalf jaar geleden kreeg ik het advies om eens te luisteren naar Gretchen Peters. Ze zou optreden in de Oosterpoort in Groningen, en het leek mijn muziekvriend wel wat voor mij.

Ik herinner me dat ik bij eerste beluistering een beetje terugschrok voor haar stemgebruik. Het doet een beetje denken aan dat van Dolly Parton gecombineerd met Stevie Nicks, een geluid waarvan ik, als ik het probeer na te doen, altijd begin te hoesten. Maar de stem is maar een onderdeel van een totale performance, en toen ik eenmaal gegrepen was door de muziek en niet te vergeten de teksten, was ik om. Dús gingen wij in maart 2013 naar de Oosterpoort, waar Peters in een van de kleine zaaltjes optrad. Het zat vol, en het was de lage entreeprijs meer dan waard.

Als wij een concert echt goed vinden, willen we graag nóg eens. Van de Oosterpoort kregen we gisteren na tweeënhalf jaar opnieuw de kans: deze keer hadden ze Gretchen Peters in de Kleine Zaal gepland. Daar kunnen 450 personen in, en dat was jammer genoeg wat te veel: de zaal was nog niet eens halfvol toen Peters, haar man en pianist/accordeonist Barry Walsh en basman Conor McCreanor het podium op kwamen. Nou gaat het zaallicht uit voordat de artiesten opkomen, dus die hebben er hopelijk weinig last van gehad, het applaus na elk nummer was enthousiast genoeg.

En terecht. Zoals alle erkenning die Peters tegenwoordig krijgt, terecht is, inclusief haar opname in de Nashville Songwriters Hall of Fame, waarin naar haar zeggen vrouwen nog steeds zwaar ondervertegenwoordigd zijn. Voordat wij naar dit optreden gingen, hebben we eerst de muziek die we van haar hebben, een paar keer goed beluisterd, en vooral haar nieuwste album ‘Blackbirds’. Tijdens het concert zei ze er zelf over dat veel mensen na het beluisteren aan haar hadden gevraagd of het wel goed met haar ging. Het is niet het vrolijkste album dat ze heeft samengesteld, en het beschrijft hier en daar ook pittige onderwerpen, zoals de ellende die teweeggebracht is door het BP-lek in de Golf van Mexico (‘Black Ribbons’) of de aanpassingsproblemen van oorlogsveteranen (‘When All You Got Is a Hammer’).

Wat ik ook hoor, bijvoorbeeld in ‘The House on Auburn Street’, zijn jeugdherinneringen, de visie van een kind op grote-mensen-problemen: alcoholisme, misbruik, moord en doodslag. Dat soort teksten komen terug in meer van haar werk, ook op ‘Circus Girl’ gaat het regelmatig over de ervaringen van een jong kind, en de behoefte om onzichtbaar te worden als vader te veel gedronken heeft. Het klinkt allemaal behoorlijk zwaar als ik het zo achter elkaar zet, maar het is juist haar kracht dat ze er geen jeremiades of gejank van maakt. En anders is er altijd nog ‘The Secret of Life’ (‘Is A Good Cup of Coffee’), de bonustrack op ‘Blackbirds’

P1050443Voor een deel zit dat ook in de kleine verhaaltjes die ze tussendoor vertelt, bijvoorbeeld over het feit dat ze Nederland bijna niet waren binnengekomen omdat hun paspoort binnen drie maanden zou verlopen. Volgde een Postbus51-spotje waarin Peters ons informeerde dat je er altijd voor moet zorgen dat je je pas al vernieuwt als hij nog een jaar geldig is. Ook in de manier waarop ze zich profileert als schatplichtig aan mensen met grotere namen en haar introductie van echtgenoot en bassist hoor ik iemand die vooral geniet van muziek, zowel van die van haarzelf als van anderen.

Peters nam tijdens het bijna twee uur durende optreden een pauze van één nummer: het instrumentale ‘October Waltz’, waarin echtgenoot Barry de herfst op een heerlijke manier verklankte op de vleugel. Ik hoorde echt de herfst. Dus die man kan óók wel wat, maar ziet er geen bezwaar in om in de schaduw van zijn vrouw op te treden. Qua schaduw had ik dat gevoel trouwens meer bij Conor McCreanor, de basman. Hij wisselde basgitaar en contrabas deskundig af met tussendoor eens wat backing vocals, en leek daar ook genoegen mee te nemen; zijn mimiek liet veel te raden over, waardoor hij af en toe in het decor leek op te gaan. Niet alzo Barry Walsh: die sloot de toegiften samen met zijn vrouw af in een hilarische John Prine-cover: ‘In Spite of Ourselves’. Daarmee gaven ze wel een heel korte samenvatting van hoe je tegen het leven aan kunt kijken: het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar gelukkig hebben we mekaar nog.

One thought on “Gretchen Peters: gevoelig maar verre van sentimenteel

  1. Pingback: … in tijden van corona (7) | Chez Angus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s