Buiten/Heilig/muziek

Troostmuziek

Imagine

Imagine

Het is net 12 uur geweest. Het is hier de hele dag al stil, ik hoor het verschil niet tussen de stilte voor ‘Parijs’ en de rest van de dag. Is er troost te vinden in stilte? Zelf hoor ik in muziek vaak méér troost, en zo niet dan in elk geval een vraag om troost. Behalve als uiting van liefde is muziek vaak een uiting van frustratie, verdriet, protest. Ik ken de exacte beweegreden niet van de pianist die afgelopen zaterdag voor het Bataclan-theater ‘Imagine’ speelde. Op internet blijft hij tot nu toe ‘inconnu’, onbekend, maar hij vertolkte de gevoelens van het volk. Stel je toch eens voor dat alle mensen in vrede samenleefden. Dan heb je geen hemel of hel meer nodig om in te geloven.

John Lennon was niet de eerste muzikant/musicus die met muziek troost bracht, en ik hoop dat hij nog veel navolging krijgt. Al zou je natuurlijk nog liever zien dat we geen troost meer nodig hadden… Een oude profeet uit de bijbel riep ook al om troost, riep mensen op om elkaar te troosten. De oude Händel heeft van die schreeuw een prachtig lied gemaakt, in zijn oratorium ‘The Messiah’. Voor mensen van mijn generatie is die muziek wat toegankelijker gemaakt door Tom Parker – in ‘The Young Messiah’. Die opent met ‘Comfort Ye’, gezongen door Steve Jerome, die voor Wikipedia kennelijk zo oninteressant is dat hij niet eens een eigen lemma heeft.

De afgelopen dagen was er op de radio meer muziek te horen die mensen troost moest bieden. Op verschillende zenders kon je platen aanvragen die een muzikale reactie moesten vormen op de terroristische aanslagen in Parijs. ‘Let Love Rule’ van Lenny Kravitz kwam natuurlijk voorbij, maar ook de Franse tophit aller tijden ‘Non, Non, Rien n’a Changé’ van Les Poppys. Waar zoek je troost als het kwaad zo dichtbij komt? (Daarbij laat ik de vraag waarom Parijs zoveel dichterbij is dan het Midden-Oosten even onbesproken.)

Hello Cruel World

Hello Cruel World

Wat moet het een uitlaatklep zijn om zelf zo’n lied te schrijven als ‘Idlewild’ van Gretchen Peters, de Amerikaanse zangeres die ik nog onlangs zag en hoorde in Groningen. Toen ze het in dat concert opnam, wist ze natuurlijk niet dat het binnen een maand weer een nieuwe lading emotie zou krijgen en geven. De thematiek van het lied komt al uit de jaren ’60, toen er in de Verenigde Staten politieke en racistische moorden werden gepleegd. We hebben allemaal van president Kennedy en dominee King gehoord, maar zij waren niet de enigen die hardhandig het zwijgen werd opgelegd. Niet voor niets is de ‘protestsong’ als genre in de populaire muziek juist in die tijd ontstaan. Maar ‘Idlewild’ gaat ook over kinderen, zelfs over de zoon van een vermoorde politicus, en hoe ze toch ‘gewoon’ hun spel speelden. Alsof er niks gebeurd was?

Ik weet niet of het stukje muzikale troost dat ik vaak opzoek de afgelopen dagen al eerder gedraaid is op radio of soortgelijke media. Het is ook al stokoud, althans voor sommigen van jullie, het is uit 1976, uit ‘The Last Waltz’, het afscheidsconcert van The Band. Het liedje zelf komt al uit 1967 en het is van Bob Dylan, die zelf meezingt in de versie die ik hier heb aangehaald. ‘Any day now…’, van mij mocht het wel eens zover komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s