muziek

Tedeschi Trucks Band, onthoud die naam!

Tedeschi Trucks Band minus Kofi Burbridge

Tedeschi Trucks Band minus Kofi Burbridge

Een jaar geleden had je me ook niet moeten vragen wat dat voor een band is, maar man, wat ben ik blij dat ik afgelopen dinsdag het concert in Tivoli Vredenburg (Utrecht) heb meegemaakt. De Tedeschi Trucks Band, en ook de support act van Matt Andersen, hebben live mijn verwachtingen ver overtroffen. En die verwachtingen waren al niet te zuinig. Eerst maar even wat over de artiesten en hoe we erbij kwamen een concert van hen bij te wonen. Daarna kom ik vanzelf op een serie redenen waarom de liefhebber er de volgende keer ook bij moet zijn (wie de schoen past…).

hij en zij

hij en zij

Susan Tedeschi, het eerste deel van de bandnaam, staat al bijna 40 jaar vanaf haar zesde, op de planken te zingen. Het is zo’n vrouw die eerder zong dan praatte, met een stem die je bij haar postuur niet meteen verwacht, en waarvan wordt gezegd dat hij prima past in één rijtje met Bonnie Raitt en Janis Joplin. Tel daarbij op dat ze ook nog niet onverdienstelijk gitaar speelt. En als je dan alleen  kijkt naar de namen van grootheden bij wie ze ooit in het voorprogramma heeft gestaan en hoeveel cd’s ze solo al verkocht heeft, kun je wel nagaan dat dit niet zomaar iemand is.

In 2001 is Tedeschi getrouwd met Derek Trucks, óók al niet zomaar iemand. Hij heeft nog gespeeld in de Allman Brothers, en geldt als kandidaat voor de titel ‘beste sologitarist ter wereld’ voor als Eric Clapton het niet meer kan. Trucks zingt niet zelf, en is op het podium ook bepaald geen opvallende verschijning, behalve dan door zijn lange witte paardenstaart. Wat mij betreft heeft hij de uitstraling van een vulpotlood, maar als de spotlights op hem gericht zijn kun je misschien beter je ogen dicht doen. Het geluid, de muziek die er uit zijn gitaar komt compenseert ruim wat je mist aan visuele impulsen.

koper en backing vocals

koper en backing vocals

En visuele impulsen zijn er verder ook genoeg, niet alleen de intense manier waarop Susan Tedeschi zingt trekt de aandacht, maar ook de beweeglijkheid van tromboniste Elizabeth Lea en in iets mindere mate die van de andere blazers en zangers op dat deel van het podium. Optisch was er een beetje een links-rechtsverschil: ook bassist Tim Lefebvre (als hij het was, want ze rouleren qua bassist nog wel eens wat) viel niet heel erg op, zoals zo veel bassisten. Helemaal op links viel er nog wel weer wat te beleven aan Kofi Burbridge op toetsen en dwarsfluit. En dan heb ik het nog niet gehad over het duo mid-achter: Tyler Greenwell en J.J. Johnson bezetten samen een dubbel drumstel! Dat was me een feestje toen die samen een ‘solo’ (dan heet het zeker een duet?) gaven. Op internet kom ik typeringen tegen als zouden ze een tweeling zijn; ze volgen elkaars ritme in elk geval perfect, en slaan met zijn tweeën de pannen van het dak. Tijdens hun duet, dat bijna een duel was, vulden ze elkaar naadloos aan, en ik kreeg het idee dat beide heren niets en niemand anders zagen dan elkaar.

Mooi vond ik ook dat van het twaalfkoppige gezelschap bijna iedereen de kans kreeg om te laten zien/horen waarom hij/zij in deze band meedeed. Susan Tedeschi was niet de enige solozanger(es), ook Mike Mattison, Mark Rivers en Alicia Chakour kregen elk hun eigen solo’s. Het zijn ook stuk voor stuk stemmen rond wie je zomaar een eigen band zou kunnen vormen. Dat lijkt voorlopig niet te gebeuren, want de leden hebben er zichtbaar lol in om met elkaar te spelen. En als de sfeer onderling zo goed is en je ook nog voor de ‘groten der aarde’ (onder andere voor president en mevrouw Obama) mag optreden, waarom zou je dan voor jezelf willen beginnen?

Kebbi Williams

Kebbi Williams

Genoten heb ik ook van het spel en de performance van Kebbi Williams op saxofoon. Met zijn grote dik omrande zonnebril deed hij me erg denken aan Zoot, de saxofonist van de Muppet Show, zij het dat die kaal is en blauw, en Williams een bruine kop vol krullen heeft. Maar toch… Die zonnebril zakte trouwens halverwege een van zijn solo’s af tot op de sax zelf, die daar verder weinig voordeel van gehad zal hebben. Hij bleef er wel redelijk recht op zitten totdat ie weer op de neus van Kebbi terug mocht.

Goed, en wat speelden ze dan? We kregen een bonte mengeling te horen van eigen en andermans nummers in een genre dat waarschijnlijk het beste ‘rock blues’ kan worden genoemd. Ik houd ervan. Ik verwijs gemakshalve even naar de setlist zoals die een dag later op internet verscheen. Enig vergelijkend onderzoek leert dat ze bepaald geen vaste lijst gebruiken, en het is dus kennelijk maar afwachten of ze net jouw favoriete nummer ook gaan spelen. Ze begonnen nu met een primeur: ‘Don’t Know What It Means’ is volgens de opstellers van onze setlist nog niet eerder ten gehore gebracht. Het werd meteen gevolgd door een gouwe ouwe: ‘The Letter’ van Joe Cocker. Joe Cocker kwam ook terug in de toegift, zij het dat ‘With A Little Help From My Friends’ natuurlijk eigenlijk van de Beatles is, maar het arrangement dat de TTB gebruikte was duidelijk geënt op dat van Cocker, en de manier waarop Susan Tedeschi de vocals neerzette, deed daar ook bepaald niet voor onder. Ik had die twee wel eens samen op één podium willen zien, maar dat zit er niet meer in.

Matt Andersen

Matt Andersen

Er zijn veel redenen waarom ik in dit stukje niet om Matt Andersen heen kan, al was het alleen maar om zijn formaat. In zijn handen lijkt de westerngitaar waarop hij als een beest tekeer gaat een kinderinstrumentje; er staat een reus op te spelen. Matt Andersen is een Canadees van wie niet zoveel bekend is, behalve dan over zijn muzikale carrière, die startte in 2002. De man heeft ook humor: zijn nieuwste CD  heet ‘Weightless’. Zijn stemgeluid komt heel krachtig en volwassen over, maar bij mannen van die omvang en met zo’n baard en haardos vind ik het lastig om hun leeftijd te schatten. We hadden vooraf thuis al wat van zijn werk beluisterd, en dat klonk niet onverdienstelijk, maar wat hij in Utrecht liet zien en horen overtrof alle support acts die ik tot nu toe heb meegemaakt. Andersen vult de zaal niet alleen met zijn postuur, maar zeker ook met zijn performance. De manier waarop hij ‘Let You Down’ neerzette, was voor mij het overtuigende bewijs dat echte artiesten live veel beter binnenkomen dan via je installatie thuis, hoe goed die ook is. We gaan ook van deze man nog meer horen, dames en heren, let maar op.

 

 

One thought on “Tedeschi Trucks Band, onthoud die naam!

  1. Pingback: Matt Andersen en Jimmy LaFave in één weekend | Chez Angus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s