muziek

Jason Isbell in Paradiso

P1050724Tot de artiesten van wie ik een jaar geleden nog nooit had gehoord, behoort ook Jason Isbell. Waar mijn muziek-huisdealer ze altijd spot, weet ik niet, maar bij beluistering van een paar nummers waren wij hier thuis om; als díé in de buurt komt, willen we er heen. En hij kwam, op 15 januari, naar Amsterdam, ontdekten we afgelopen najaar. Kleine zaal Paradiso, was het idee. Binnen de kortste keren uitverkocht, maar wij hadden tickets. Dus toen we vervolgens een mailtje kregen dat het concert verplaatst werd naar Paradiso Noord, kon ons dat niet zo veel schelen; wij waren überhaupt nog nooit in een Paradisozaal geweest. Niet veel later kwam er weer een mailtje: het wordt toch de grote zaal van Paradiso. De ticketverkoop was duidelijk boven verwachting verlopen, wat eigenlijk maar raar is, want Isbell heeft in eigen land een enorme statuur. Nog onlangs vulde hij het Ryman Auditorium in Nashville tot vier keer achtereen toe tot de laatste stoel. Okee, dat is geen Heineken Music Hall, maar wel het Walhalla van de country-muziek.

P1050719Overeenkomst tussen het Ryman Auditorium en Paradiso is overigens dat het beide ‘muziektempels’ ooit ontworpen zijn als kerkgebouw. En bij Paradiso is dat nog steeds goed te zien, al was het alleen maar omdat hoog boven het podium een glas-in-loodraam wordt omzoomd door de woorden ‘Soli Deo Gloria’. Wij hadden het geluk een zitplaats te kunnen bemachtigen op de eerste galerij, zodat we vanaf onze barkruk ruim zicht hadden op het podium en een flink stuk van de begane grond, waar zich ook onze huisdealer ophield. Genoemde huisdealer steekt zo niet met schouders, dan zeker met kop boven veel van zijn medemensen uit, zodat hij in alle zalen goed zicht op de podia zal hebben. Ons, in elk geval mij, is zo’n lengte niet gegeven.

P1050714Meestal begint op het aanvangstijdstip dat op de tickets staat voor dit soort concerten, het voorprogramma. Daarna ben je minstens een uur verder voordat de artiest voor wie je kwam, het podium betreedt. Dat ging hier even anders. Al om half 8 stapte support act John Moreland het podium op, waarbij onze gedachten als vanzelf teruggingen naar het voorprogramma van de Tedeschi Trucks Band in november 2015. De overeenkomst tussen Matt Andersen en deze Moreland is eerst fysiek, al is de laatste nog omvangrijker. Is het feit dat hij geen X-factor heeft de belangrijkste reden waarom hij in Europa niet verder komt dan voorprogramma’s? Zijn stem is het zeker waard om een compleet eigen concert samen te stellen, en hij blijkt daarvoor bij nadere studie ook behoorlijk wat materiaal te hebben. Persoonlijk vond ik zijn teksten, voorzover ik ze zo snel kon verstaan, erg deprimerend: verloren liefdes, het verdwijnen van de song met inhoud, nog meer verloren liefde. Maar muzikaal was het een prima opwarmer voor wat er nog kwam, en hij kreeg de zaal een paar keer muisstil. Van interactie met het publiek was zo goed als geen sprake. Na zijn laatste nummer gespeeld te hebben, zei hij snel nog één keer ‘Thank you’, en stapte zonder meer de coulissen weer in. Zou hij van daar nog eens stiekem hebben gekeken wie er allemaal waren? Hij had precies een half uur ‘opgetreden’.

Jason Isbell laat wél duidelijk merken dat hij beseft voor een publiek te staan. Hij houdt geen hele verhalen, maar heeft wel wat te vertellen. Al uit eerdere berichten was ons duidelijk geworden dat deze man beseft dat hij deel uitmaakt van een groter geheel; hij is niet te beroerd om zelf als support act op te komen draven voor de groten van vorige generaties. Ook kun je hem er niet op betrappen dat hij alle eer voor zichzelf zou willen houden: hij noemt de namen van zijn bandleden een paar keer. Mij valt vooral drummer Chad Gamble op, vooral omdat hij zijn sticks zo hoog houdt. Ooit heeft iemand mij eens verteld dat dat het kenmerk is van de goeie drummer; de mindere goden slaan hun sticks allemaal stuk op de rand van een trommel.

Wie ik toch wel mis op het podium is Amanda Shires, de vrouw die Isbell zo ver heeft gekregen dat hij stopte met zijn alcohol habit. Behalve zijn vrouw en moeder van zijn dochter is zij ook violiste, en als zodanig regelmatig te horen op zijn albums. Maar ja, met een kind van nog geen half jaar wil je misschien ook wel eens een tourtje overslaan… In gitarist Sadler Vaden heeft ze trouwens een goeie ‘vervanger’: die man weet met de slide het geluid van de onmisbare viool in sommige nummers behoorlijk te benaderen. Van de band valt verder op dat de mannen goed op elkaar zijn ingespeeld; het is een solide eenheid.

setlist Isbell 15janEn dan de setlist, waarvan mijn huisdealer me binnen 5 minuten na het laatste applaus al een fotootje wist te appen. Met een openingsnummer als ‘Palmetto Rose’ zit je meteen in het hart van de manier waarop Isbell mij song voor song weer weet te raken. Dat geldt zeker voor ‘Something More Than Free’ en ‘Cover Me Up’, wat mij betreft wel de voorlopige hoogtepunten van zijn oeuvre, en in beide gevallen ook live goed voor minimaal kippenvel. Bij ‘Cover Me Up’ zal ik eerlijk bekennen dat ik het niet droog heb gehouden. De man heeft op zijn 36ste nog steeds een baby face, maar een zeer volwassen stem, en produceert fantastische teksten én muziek. Dat is, als je country-muziek weet te waarderen, en niet al stopt met luisteren als iemand je vertelt dat het ongeveer in die categorie valt. Het is country ja, maar zeker geen kountrie of zelfs kuntrie.

We moeten heel lang apllaudisseren voordat de ‘encore’ wordt ingezet, maar dan krijgen we ook nog wel even wat voor de kiezen. ‘Elephant’ is bepaald niet Isbell’s makkelijkste nummer; het gaat over iemand met kanker en hoe je met zo iemand omgaat. Heb je het er wel of niet over, negeer je de ‘olifant’ of erken je zijn aanwezigheid?

P1050731Daar kan hij ons natuurlijk niet mee achterlaten, en dat doet hij ook niet: we krijgen ‘Codeine’ mee, in elk geval qua stijl en tempo wat vrolijker. De toetsenist heeft voor de gelegenheid zelfs nog een accordeon te voorschijn gehaald. Het blijkt een bedrieglijke vrolijkheid te zijn, want ‘one of my friends has taken her in, and given her codeine’, en dat laat de zanger allenig achter, en ‘zij’ wordt er ook niet beter van. En toch is het dan klaar, en kunnen we met een gerust hart stellen dat we het kaartje voor een volgend optreden van Jason Isbell in onze eigen Oosterpoort in augustus dit jaar terecht hebben gekocht zodra het werd aangeboden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s