muziek

Blues Tour Groningen

BTG2015_small

Deze is van vorig jaar

Van de week kreeg ik ineens een berichtje van manlief: zaterdagavond in onze eigen Stad een Blues Tour. In tal van café’s in de binnenstad zou live muziek ten gehore gebracht worden, en de toegang was overal gratis. In de bijlage van het berichtje had hij de folder van het hele gebeuren meegekopieerd, zodat we vast konden kijken waar we naar toe zouden willen. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik van alle gepubliceerde namen er geen één kende, dus we moesten het doen met de omschrijvingen.

Ik wilde die zangeres A.J. Plug wel eens horen; ik heb wel wat met vrouwen die de blues kunnen zingen. Dus op naar café Mulder in de Kromme Elleboog. Het zat er aardig vol, maar we konden er nog wel bij, en omdat we meteen bij binnenkomst ook een oude bekende in het vizier kregen, bleven we plakken. Biertje erbij… En het klonk prima. In eerste instantie zagen we niet eens waar het geluid precies vandaan kwam, want ze zaten helemaal achterin. Ik zeg ‘ze zaten’, en dat was dan ook meteen mijn grootste bezwaar tegen AJ en haar band. Ik snap het aan de andere kant ook wel, want van half 10 tot één uur spelen is een hele tijd, en zittend zingen en spelen heeft ook wel iets dat bij de blues past, maar toch… Maar ze zingt lekker, heeft een stem die zich goed leent voor het repertoire, en de begeleidende band kon er ook wel wat van.

Wat nu, even in de Wolthoorn kijken? Daar waren we per slot van rekening vlak bij, en de aankondigende tekst beloofde een feestje. Dat was het dan ook vast voor de aanwezigen, maar de tent zat tjokvol, en het feestje werd vrij luid gevierd. Feestelijke blues, tsja, het kan wel, maar ik had me ingesteld op iets anders. Ook bij café De Keyzer puilde de tent uit, zowel met mensen als met muziek; wij besloten rechtsomkeert te maken en de ruimte op te zoeken van Huize Maas. We zagen de Juke Joints van buitenaf al op de rug, en ook het geluid drong door tot buiten; lekker stevige bluesrock. Daar moesten we maar eens even naar binnen. Er waren nog twee barkrukken vrij, waarvan we de zaak rustig konden bekijken. Van de band zelf zagen we niet zoveel, er was geen podium, maar we hadden goed zicht op het publiek. Er werd gedanst en mee-bewogen met hoofden en schouders; de sfeer zat er goed in.

Van over mijn bierglas bekeek ik vooral het aanwezige publiek eens goed, en wanneer ik de kans kreeg tussen wat koppen door, ook een van de artiesten. Dus dit is blues in Groningen. Veel 50plussers, merendeels mannen die in groepjes leken op te trekken. Van de aanwezige vrouwen hadden er veel een gezicht waaraan af te zien was dat ze rookten. Geen opgedirkt gedoe en sjieke jurken, vooral vrijetijdskleding: spijkergoed, leren jasjes, dat werk. Het enige lid van de Juke Joints dat ik regelmatig even in beeld kreeg, had een soortgelijke uitstraling: dichter bij de 60 dan bij de 50, lang, dik haar, spijkerjekkie, én plezier in zijn spel. Ronken maar…

van wie ís die kop ook alweer?

Van wie ís die kop ook alweer?

Toen zij pauze gingen houden, begonnen wij nog maar eens aan een volgende etappe. De keuze voor die pleisterplaats was bij mij vooral ingegeven door de naam van de kroeg: New Orleans Jazz Cafe. De tent bestaat al minstens drie jaar, ik was er al vaak voorbij gekomen, nog nooit naar binnen gegaan, maar ik was wel nieuwsgierig: hoeveel New Orleans zou hier te vinden zijn? De band Raindog speelde in elk geval op ‘Low Volume’, wat als een aanbeveling werd gebracht, maar waarvan ik me achteraf afvraag of dat een verstandige keuze was. Ik vond hun muziek eigenlijk niet goed tot zijn recht komen in deze ruimte, die helemaal niet zo groot is. Het is wel een leuke tent, die zeker elementen bevat die aan New Orleans doen denken, maar dat gold deze keer niet voor de muziek. Maar hé, de muziek in die stad is zo veelzijdig, dat Raindog hier vast ook niet zou zijn opgevallen. Ik kan me wel voorstellen dat ik hier nog eens vaker een drankje ga doen.

Via het Hoogstraatje zouden we weer richting fietsen wandelen, maar niet zonder eerst een rondje te hebben gemaakt door de kroeg die wij vroeger kenden als de Duke. Ja kinderen, ook Angus wordt ouder! In mijn tijd was dit een homo-dancing, waar ook veel vrouwen zich op hun gemak voelden. Het was er nu nog net zo vol en druk, maar de band had net even pauze, en we besloten er niet op te wachten. We hadden nog minstens een uur door kunnen gaan, en het was er gezellig genoeg voor in de stad, maar zoals ik al zei, Angus wordt ouder…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s