Buiten/muziek

Nog even over die reportage

P1060078Een week geleden heb ik hier al gepost wat ik uiteindelijk heb ingeleverd bij mijn cursusleiding, maar het verhaal is niet helemaal compleet. Ik vind het tenminste zelf erg leuk om ook te vertellen hoe ik het hem geflikt heb, met perskaart en al. Al was het alleen maar om te bewaren voor het nageslacht.

Natuurlijk had ik me vooraf behoorlijk verdiept in ‘Jazz sous les Pommiers’. We hadden op ons vakantieadres dan wel geen wifi, maar ik had thuis al wel het programma gedownload op mijn tablet, en ook al gezien dat je als journalist een accreditatie kon aanvragen. Dat durfde ik echter vooraf niet te doen, omdat ik thuis nog niet wist op welke dag ik zou gaan én omdat ik officieel natuurlijk niet in dienst ben van een medium (behalve dan mijn eigen blog en het stad-Groninger kerkenblad – maar dat betaalt in elk geval niks). De dinsdag en de woensdag van het festival hadden op voorhand misschien nog wel aantrekkelijker acts, maar die waren al uitverkocht voordat ik naar Frankrijk vertrok. De kans dat ik aanwezig kon zijn bij optredens van Bettye LaVette, Taj Mahal of DeeDee Bridgewater, schatte ik dus niet al te groot. Nee, ik kon veiliger voor wat minder bekende namen kiezen. Die Koreanen bijvoorbeeld, dat waren in elk geval geen doorsnee bandjes – maar ik vond de filmpjes van hun muziek toch niet zo aantrekkelijk, dus nee, die ook maar niet.

Uiteindelijk koos ik voor een dag met een flink vol en gevarieerd programma, en besloot ik gewoon op avontuur te gaan. Het is nog geen halfuurtje rijden vanaf ons tijdelijke adres tot in het hart van de festivalstad, en ik kon manlief bellen als ik weer opgehaald wilde worden. Ik stapte uit tussen de kathedraal en een grote tent op het centrale plein, in het programma aangeduid als ‘Magic Mirrors’. Het is een ouderwetse art nouveau-tent met spiegels en kroonluchters, die jaarlijks speciaal voor dit evenement wordt opgetrokken. Ik was er al wel achter dat je er niet zomaar binnenkwam: toegangsbewijzen alstublieft.

En die zou ik ook voor andere theaters en gehoorzalen nodig hebben, dus moesten de stoute schoenen aan. Gelukkig is mijn Frans redelijk, en spreekt een beetje internationaal georiënteerde Franse functionaris tegenwoordig ook een mondje Engels; communicatie hoefde dus geen probleem te zijn. Op naar het pers/mediakantoor, op het voorplein van het gemeentelijke theater. ‘Bonjour, do you speak English?’ Dat deed ze, en ik vroeg haar of er nog een mogelijkheid was om als journalist toegang te krijgen tot de concerten van vandaag waarvoor normale bezoekers zouden moeten betalen. En ze zei geen nee! Wel vroeg ze waarom ik niet al online een accreditatie had aangevraagd, maar ik legde haar uit dat ik, komende uit les Pays Bas (‘oh, North Sea Jazz!’) vooraf niet had geweten wanneer ik kwam. Daarnaast biechtte ik eerlijk op dat ik (nog) geen officiële popjournalist was, maar bezig met een cursus. Gelukkig kon ik wel melden dat die cursus mede georganiseerd was door Oor Magazine, een van de grootste in zijn soort in Nederland (toch?). Mevrouw overlegde even kort met haar manager, en voordat ik het wist zat ik achter een beeldscherm met AZERTY-toetsenbord een ‘application’ in te vullen. Erik, als je er ooit achter komt hoop ik dat je er eerder trots dan boos over bent dat ik jou als mijn baas heb opgegeven.

P1060075Vijf minuten later had ik een officiële perskaart en -map, en twee tickets voor uitverkochte optredens van Ray Lema en Nguyên Lê, plus de verzekering dat ik ook zo de grootste zaal naast het theater in kon, waar de hele dag optredens waren. Inwendig stond ik te dansen en te springen, en ik deed snel even een opschep-smsje naar de familie. Mijn dag kon niet meer stuk! Over de verschillende optredens heb ik het verder al gehad in mijn reportage, dus dat doe ik hier niet nóg eens. Ik heb de hele middag heerlijk rondgestruind, hier een kop thee, daar een sandwich en nog weer ergens anders een glas cider van de tap gescoord en de hele dag de zon gezien en gevoeld. In het cider-café hadden ze ook nog wifi zodat ik even mijn muziekdealer in Groningen kon laten weten wat ik uitspookte en ook de column van Leo Blokhuis over Prince kon lezen waarin genoemde muziekdealer figureert, en wij elkaar even konden laten weten hoe cool we elkaar vonden.

Terwijl ik daar zat, was er buiten een bij-event van het festival aan de gang: met ‘Roulez sous les pommiers’ stond Coutances even stil bij het feit dat de ‘Grand Départ’ van de Tour de France dit jaar in het departement Manche plaatsvindt. Alles wat kon fietsen trok langs het raam waarop ik uitkeek. En dat was nogal wat: een schier eindeloze fietsoptocht. Wat het dan uiteindelijk wel weer leuk maakte was de afsluiter: het orkest ‘The Red Line Crossers’ droeg de rode lantaarn. Nou, en dat ik dat leuk vond stond al in de reportage.

Was het dan allemaal leuk en fantastisch? Bijna… Ware het niet dat ik voorafgaand aan het ‘Dark Side’-concert een smakker van je welste heb gemaakt. Op zoek naar een zitplaats in de theaterzaal liep ik langs een rij stoelen die waren afgedekt met een zeil: duidelijk signaal dat je daar niet mocht zitten, dus ik keek verder omhoog. Bleek de vloer niet gelijk te lopen met de stoelenrij, en miste ik de afstap. Ik keek links, terwijl zich rechts van mij het schakelpaneel bevond, waar nog geen technicus achter zat. Daar viel ik dus tegenaan, waarbij ik niet kon voorkomen dat er een koptelefoon en nog wat snoeren naar beneden kwamen, en ook het hele paneel een paar centimeters verschoof. Vervolgens lag ik languit, en hoorde ik achter me iemand zeggen dat ze de ‘pompiers’ misschien maar moesten bellen. Nee, nee, geen ambulances!! Ik val wel eens vaker, loop een paar blauwe plekken en wat schrammen op, maar daar hoeft waarachtig geen EHBO op losgelaten te worden. Iemand anders hielp me overeind en bood me de stoel naast hem aan, waar ik mijn zonden even rustig kon overdenken en mijn wonden kon likken. Tegen de tijd dat de Dark Side Nine opkwamen, was ik weer helemaal bij mijn positieven, en intussen trekt de enorme blauwe plek op mijn bovenarm langzaam maar zeker weg, dankuwel dat u het vraagt…

P1060077

De Vos Agnès, c’est moi

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s