Buiten/Uncategorized

Terug

zwembad met uitzicht

zwembad met uitzicht

We zijn terug van drie weken kamperen op een berg in Italië. Drie weken lang beperkten onze zorgen zich tot vragen over het weer, de openingstijden van bezienswaardigheden en supermarkten en de temperatuur van het zwembadwater. In diezelfde drie weken leefde ik in het vertrouwen dat ik na mijn vakantie een afspraak had met een potentiële werkgever. We fantaseerden al over de mogelijkheden die een nieuwe baan met zich mee zou brengen, realiseerden we ons natuurlijk best dat ik die baan nog niet hád. De persoon die de vacature had gepubliceerd had me toegezegd een mail te sturen met datum en tijdstip waarop we erover zouden kunnen praten; dat was voor mij al meer dan me in lange tijd was voorgehouden. Met het verstrijken van de weken en het uitblijven van de genoemde mail begon er bij ons allebei ergens diep van binnen wel een spoortje van twijfel te ontstaan, maar dat lieten we elkaar niet merken. Het leven mocht voor deze weken een feestje blijven.

Op de dag nadat we thuis kwamen stuurde ik een herinneringsmail: ‘Je had me in mijn vakantie zullen mailen, heb ik wat gemist?’ Het duurde nog tot halverwege de week voordat ik een reactie kreeg. Bij nader inzien paste ik toch niet in het profiel. Mijn klomp brak; ik was ervan uitgegaan dat hij mijn cv en linkedin-profiel bestudeerd had vóórdat hij mij een uitnodiging toezegde. Een journalist weet toch wat er in de wereld speelt? Dat je juist aan 50-plussers geen vooruitzichten moet bieden als je die niet te bieden hebt?

Ik ben terug. Terug bij af? Terug op aarde? Hoe heb ik kunnen denken dat ik tot de uitzonderingen op de regel zou behoren? De meeste werklozen van mijn leeftijd komen gewoon niet meer aan de bak, zo simpel is het nou eenmaal. Intussen moet ik de uitkeringsinstantie blijven tonen dat het aan mij niet ligt: ik moet me net als elke andere werkzoekende aan regeltjes houden die als je realistisch bent, niet op mij van toepassing zijn. De enige manier om aan betaald werk te komen is investeren – tijd en misschien ook wel geld. Maar hoeveel tijd heb je vrij te besteden als je 40 uur per week beschikbaar moet blijven voor de arbeidsmarkt? Ik zie prachtige cursussen en opleidingen aangeboden worden, maar die kosten tijd en geld, waarvoor ik afhankelijk ben van het UWV.

Er klopt iets niet. Wat dat precies is, weet ik niet; de overheid huurt een ex-voetballer in om ons te laten geloven dat mijn leeftijdsgroep nog niet afgeschreven wil zijn, niet af te schrijven ís. Maar hoe geloofwaardig is een ex-voetballer? (En dan heb ik het nog niet eens over de club waarvoor hij gevoetbald heeft.) Ik zal in de eerste plaats mijzelf ervan moeten overtuigen dat ik nog niet afgeschreven ben, ook als de maatschappij mij het tegendeel wil bewijzen. Ik kan en wil nog werken voor mijn geld.

4 thoughts on “Terug

  1. Hè jakkes Agnes, kan me voorstellen dat je (zwaar) teleurgesteld bent. Het was je echt gegund.
    Welkom terug…..zowel in Groningen als in het leven van de werkzoekenden.

  2. Ongelooflijk dat iemand die dit zo mooi kan opschrijven (prachtig sfeerbeeld gelardeerd met hoop en …. deceptie, de ondertoon van boosheid gedempt – en daardoor des te sterker – door het samen geniet van de vakantie…) niet wordt uitgenodigd. Deze tekst zegt meer dan 100 prachtig uitgewerkte cv’s. Agnes, mooi dat wij in ieder geval van je woordkunst mogen genieten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s