Boek/Heilig/Mali/muziek

Wat blijft is liefde en vriendschap

In deze weken van terugkijken op 2016 heb ik veel cynisme en pessimisme voorbij zien komen. Dat is niet helemaal onterecht, dat weet ik ook wel, maar daar hebben anderen het uitgebreid genoeg over. Ik wil de balans van het afgelopen jaar graag positief afsluiten, en dat gaat me lukken ook. Voor mij was dit jaar er namelijk ook één vol vriendschap en ja, liefde. De grens daartussen is wat mij betreft redelijk vaag, behalve als je het hebt over liefde voor muziek of boeken: als het over mensen gaat loopt vriendschap vaak vloeiend over in liefde, en ik hoop ook dat ik goede vrienden ben met de mensen van wie ik houd en die van mij houden.

Qua liefde voor muziek was dit in elk geval een heel goed jaar; dat valt ook terug te zien in de blogs. Twee keer Jason Isbell, verder Rhiannon Giddens (en die komt ook komend jaar weer terug), New Orleans met Blokhuis en co, een bluesfestivalletje in eigen stad, Dayna Kurtz (ook die komt terug, maar dan ben ik net niet in het land), een heerlijk jazzfestival in Coutances (F), iets minder maar toch ook leuk: de Friars als studiemateriaal, het fantastische bluesfestival in Grolloo, en dan ben ik nog maar halverwege het jaar! In het najaar heb ik dan ook nog Matt Andersen her-ontdekt en genoten van (de band rond) Jimmy LaFave. En deze week heerlijk veel prachtige muziek in de Top2000, waarbij ik jaarlijks te laat ontdek welke muziek eigenlijk nog mooier is dan mijn ingestuurde lijstje. As we speak luister ik naar The Last Resort van de Eagles, en ik verwonder me dat het niet hoger staat (maar ja, ik heb er dan ook niet op gestemd). Een van mijn persoonlijke hoogtepunten was ook de ‘preek’ die ik bij ons in de kerk kon houden over Desperado van diezelfde Eagles.

Hoogtepunt van de boeken die ik dit jaar heb gelezen was All The Light We Cannot See van Anthony Doerr, in het Nederlands te koop als Als Je Het Licht Niet Kunt Zien. Ik heb het dan ook aan behoorlijk wat mensen voor hun verjaardag cadeau gedaan. Het boek gaat over twee jonge mensen die elk op hun eigen, totaal verschillende manieren de Tweede Wereldoorlog hebben beleefd. Ik heb het niet zozeer als oorlogsboek als wel als een young adult-roman gelezen, een genre waar ik zelfs op mijn leeftijd nog lang niet mee klaar ben.

En toch: al deze heerlijkheden halen het niet bij de blijken van vriendschap en liefde die ik dit jaar heb ervaren. Ik blijf een ‘mensenmens’, zoals ze dat tegenwoordig noemen: ik gedij bij persoonlijke ontmoetingen met medemensen, buurt- en wijkgenoten, oud-collega’s, familieleden, dichtbije en verre vrienden en vrienden van vrienden. De kring van lieve mensen om me heen blijft groeien, zelfs terwijl er ook heel dierbare personen tussenuit vallen. Ieder uniek mens is onvervangbaar, en voor elk van de mannen en vrouwen die me lief zijn heb ik een speciaal, net zo uniek plekje in mijn hoofd of hart – ik weet nooit precies waar jullie allemaal zitten, maar ergens in mijn lijf. Ik prijs mezelf gelukkig met een fantastische echtgenoot en een minstens net zo lief kind, en met zo veel mensen daaromheen dat ik er niet aan begin ze bij naam te noemen, uit angst dat ik jou oversla, terwijl ook jij me zo dierbaar bent.

Goed, ben ik al zijig genoeg? Komt de geitenwol al uit de randen van dit stuk te voorschijn? Nog even doorbijten jongens, want ik heb nóg een stukje: ik wil hier heel graag verwijzen naar de Kerstvertelling van Yvonne Gerner. Yvonne en Baba Traoré hebben een geweldige plek gecreëerd in ons geliefde Mali: Here Bugu, een plek waar mensen vrede kunnen oefenen – ik  heb er hier al eens vaker over geschreven. Het wordt er niet makkelijker op om daar alle monden te voeden, en Here Bugu is een rijstactie gestart. Eén mailtje naar alle contacten van manlief heeft een sneeuwbal aan reacties opgeleverd, en we hebben al van veel vrienden en bekenden gemerkt dat ze een bijdrage hebben geleverd. Het speciale van de actie is dat alle gevers op een heel persoonlijke manier bedankt (gaan) worden, wat een beetje indruist tegen ons Hollands-Calvinistische idee dat je zulke dingen liever in de anonimiteit doet. Maar de foto’s op facebook en instagram zijn zo hartverwarmend dat je er lol aan krijgt, net zo goed als dat Yvonne en Baba er lol aan beleven om ze te maken en te plaatsen.

Ja, het was een lelijk-woord-jaar als je kijkt naar politiek, economie en zulke dingen. Maar het was voor mij ook een fantastisch jaar, omdat ik dagelijks warmte van mensen voel! Kom maar op, 2017!

One thought on “Wat blijft is liefde en vriendschap

  1. Hartverwarmend. In Belgie lezen kinderen op nieuwjaarsdag hun nieuwjaarsbrief voor. Een ontroerend ritueel dat ik mis…. Agnes, met deze nieuwjaarscolumn heb je de warmte en het zicht op een heel nieuw jaar weer een speciale plaats gegeven. Dank voor deze volwassen opvolger van de nieuwjaarsbrief. Ik hoop dat dit traditie wordt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s