Buiten/Uncategorized

Nieuw in Sevilla

 

zicht op Sevilla vanaf de Giralda (in de verte de Alamillo-brug van Santiago Calatrava)

Soms kun je je in een historische omgeving laten verrassen door iets nieuws, en in een grootse omgeving door iets kleins. Beide verrassingen vielen mij ten deel in Sevilla, waar ik zelf al twee keer eerder was, maar waar ik vorige week samen met mijn geliefde een paar dagen heb doorgebracht. De grote toeristische attracties waar al jaren massa’s van over de hele wereld op afkomen, stonden en lagen er nog, en natuurlijk hebben ook wij tijd doorgebracht op het Plaza de España, in het Alcázar Real, het Museo de Bellas Artes en de kathedraal. We hebben zo’n beetje alle must-sees van de stad gezien (behalve een flamencoshow en een stierengevecht), we hebben tapas gegeten en sangria gedronken, en we hebben op een Zuid-Spaans tempo geleefd, uiteraard inclusief siësta.

la Giralda (‘de windvaan’)

De eerste keer dat ik Sevilla bezocht, als toen nog kersverse medewerker van een reisorganisatie, was ik onder de indruk van de vele monumenten in mudejarstijl, de straatjes in de Barrio Santa Cruz, de gotische kathedraal met daaraan vast de voormalige minaret die nu bekend staat als de Giralda, de betegelde patio’s. Ik leerde begrippen kennen als azulejos, Mudéjar, Almohaden, hoefijzerbogen, etc., maakte kennis met heiligen als Sta Justa en Sta Rufina, en met schilders als Murillo en Zurbarán. Met veel dank aan Toine, de SRC-reisleider die ons gezelschap zeer geduldig informeerde en begeleidde. Ik was nog groen in het reiswereldje, ik zoog alle kennis in me op, verbaasde me over medereizigers die het verschil niet kenden tussen Maria de moeder van Jezus en Maria van Magdala, of tussen Matteüs, Marcus en Lucas. En tegelijk ondervond ik aan den lijve hoe zichtbaar cultuur en religie met elkaar verweven zijn, zeker hier.

Sinds die eerste rondreis door Andalusië heb ik veel meer plekken van de wereld gezien, en overal ben ik onder de indruk geweest van grote en kleine monumenten, van oude en nieuwe kunststukjes. Ik weet nog steeds niet of ik nou de gotische kathedraal van Amiens mooier vind dan het futuristische bouwwerk van Frank O. Gehry in het Millennium Park in Chicago, of dat ik liever door de steegjes en straatjes van Venetië slenter of in een pinasse op de Malinese Niger vaar. Ik zou alle plekken waar ik ooit geweest ben, nog wel wéér een keer willen bezoeken. En ik zou me telkens willen laten verrassen door een parel die ik nog niet eerder had ontdekt, of die niet in de boekjes staat, althans niet in de top-10 van dingen die je gezien moet hebben in -vul maar in-.

eerste aanblik vanaf straatniveau

Nieuw in Sevilla waren voor mij in elk geval twee monumenten, één heel groot, zo groot als een plein, en één vrij klein, lager dan manshoog. Ik had thuis al plaatjes gezien en teksten gelezen over het relatief project Metropol Parasol dat sinds 2011 zo’n beetje de hele Plaza de la Encarnacion beslaat, en ik wist vooraf zeker dat ik dit met eigen ogen wilde aanschouwen. Ik zal nog eens terug moeten, want we hebben de enorme houten constructie alleen vanaf de buitenkant bekeken, terwijl er binnen en boven nog veel meer te beleven schijnt te zijn. Maar wat ik gezien heb, vond ik in elk geval al prachtig. Het deed me denken aan zowel Calatrava (die van die sierlijke bruggen) als Gaudí (die van de altijd andere vormen), en daar schijn ik niet de enige in te zijn. Deze sierlijke kolos die er vanuit alle hoeken weer anders uitziet, is van de tekentafel van nota bene een Duitser van wie ik nog nooit had gehoord: Jürgen Mayer. Dat ligt vast aan mij, maar ik ga ongetwijfeld nog eens uitzoeken waar er nog meer van hem te vinden is.

Dat geldt ook voor Anna Jonsson, de Zweedse beeldhouwster die tekende voor het monumentje ter ere van Clara Campoamor. Ook van deze beide dames had ik nog nooit gehoord, maar ik was op slag verliefd op het standbeeld waarin zij samenkomen. Clara C. was een Spaanse voorvechtster voor gelijke rechten tussen mannen en vrouwen, die een groot deel van haar leven in het buitenland heeft moeten doorbrengen – en daar uiteindelijk ook is gestorven – omdat el Generalissimo Franco er andere ideeën op nahield dan zij. Het beeldje ter ere van deze eenzame strijdster lijkt het belang van lezen te benadrukken; voor het meisje dat met haar neus diep in een boek is weggedoken, lijkt de hele wereld uit boeken te bestaan – ze zit er zelfs op. Ik ken wel wat mensen voor wie boeken net zo essentieel zijn… De Zweedse beeldhouwster is overigens niet helemaal toevallig de maakster van dit speelse juweeltje: ze woont al jaren in Sevilla, en spreekt vloeiend Spaans.

De beide monumenten die ik hier beschrijf, zijn misschien wel helemaal niet typisch Sevillaans, maar voor mij blijven ze voor altijd verbonden met mijn trip van vorige week. Het voelt een beetje zoals het monument voor oorlogsslachtoffers dat mij trof aan de oever van de Donau in Boedapest; er gaan een zeggingskracht van uit die groter is dan de geschiedenis van een stad of land. Universeel noemen ze dat geloof ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s