muziek

Lenny & Junior in Adorp

… of zijn het nou Junior & Lenny?

Of we zin hadden om op zondagmiddag ergens een muziekoptreden bij te wonen. Zeg daar als liefhebber maar eens nee tegen, helemaal als blijkt dat het ook nog gratis is. Gratis? Dan ken ’t niks wezen, denkt een Groninger nog, maar gratis is voor niks, dus proberen kan altijd. Het is in het Witte Hoes in Adorp, aan de doorgaande weg naar Sauwerd, Winsum tot en met Lauwersoog; we zijn er vaak voorbij gereden, maar nog nooit binnen geweest. Met de auto zijn we keurig op tijd, Klaas komt op de fiets, en is ook nog binnen voordat de muziek begint.

Wij lijken de enige niet-Adorpers te zijn: de rest van het publiek groet elkaar als oude bekenden. Het totale aantal belangstellenden overtreft de dertig niet, en de aanwezigen luisteren tijdens het optreden ook niet allemaal even aandachtig. Ik wel. Lenny & Junior verrassen me. Het duo bestaat uit een man en een vrouw, jonge dertigers schat ik, die beide zingen, en voortreffelijk overweg kunnen met de gitaar. Daarnaast speelt hij fantastisch mondharmonica, en zij al even virtuoos dwarsfluit. Zij heeft met haar lange corduroyrok, indianenlaarsjes, kanten bloes en opgestoken haar de uitstraling van een jonge maar traditionele countryzangeres; zijn vrolijk grijnzende kop met krullen, een al enigszins doorgroefd gelaat en zijn Ramones-T-shirt doen in niets denken aan de cowboy die je op het eerste gezicht naast haar zou verwachten. In de summiere aankondiging staat dat ze aan folk doen.

Ik hou het erop dat ze aan muziek doen. Verrassende muziek, welluidende muziek. Hun stemmen klinken prachtig bij elkaar in (jawel) country-achtige en gospelnummers, die van hem doet het ook goed in rauwe blues. En wanneer haar woorden in het Spaans of Siciliaans onverstaanbaar zijn, luister je toch met grote aandacht naar de klanken die ze te voorschijn tovert uit haar keel. Ze zingt helder en zuiver. En beiden zingen ze hun Amerikaans-Engels zoals het hoort: met een lekker vet zuidelijk accent. Het repertoire: variërend van ruige blues tot lieve Spaanse wiegeliedjes, zowel eigen als gecoverde nummers, alles even mooi.

In de tweede pauze – er volgt een derde set – moeten we helaas naar huis; we hadden er niet op gerekend dat ze zó veel noten op hun zang hadden. Maar ik weet wel dat als ik hun naam weer in een uit-agenda zie staan, ik ze nog wel eens wil zien en horen. Vrolijk, muzikaal, creatief, verrassend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s