muziek

Back in Paradiso: Jason Isbell

En wéér is de recensie van een ‘beroeps’ lang niet zo enthousiast als mijn eigen gevoel na afloop van een concert. Mijn verwachtingen waren nog wel hooggespannen, omdat ik over de optredens van Jason Isbell in Brussel (3 november) en Groningen (TakeRoot, 4 november) lyrische geluiden had vernomen. Gisteravond (6 november, Paradiso Amsterdam) was ik dus toch wel een beetje nerveus: zou hij nog wel zo goed bij stem zijn als de dagen daarvoor, zou de setlist wel minstens net zo mooi zijn als die van Brussel, die ik al op vrijdagavond van mijn vaste muziekdealer had gekregen? Zouden we hem goed kunnen verstaan? Die laatste vraag speelde vooral op tijdens de support act van Tift Merritt; terwijl zij haar liedjes zong vroeg ik me af of het aan ons lag of aan de geluidsinstallatie dat ik er bijna geen woord van verstond. Maar toen Jason Isbell precies om half 9 ‘Anxiety’ inzette, verstond ik hem zelfs bijna nog beter dan vanaf zijn album The Nashville Sound. Het kippenvel stond meteen drie lagen dik op mijn rug, zowel omdat ik de bekende woorden verstond en begreep als om de krachtige manier waarop de 400 Unit hem muzikaal ondersteunde. Voor de recensent van Oor behoorde dit nummer tot de categorie ‘niet slecht, maar tevens niet memorabel’. Het enige dat ik daar uit op kan maken is dat genoemde recensent nog niet veel heeft meegemaakt in zijn leven.

Deze songwriter kan teksten kan schrijven. Punt. Dat deed hij laatstelijk voor het album The Nashville Sound, zoals bijvoorbeeld ‘Hope The High Road’ en ‘White Man’s World’, en natuurlijk ‘If We Were Vampires’; dat deed hij ook al op zijn vorige albums. Ik herinner me nog het moment waarop ik ‘Something More Than Free’ voor het eerst hoorde, het eerste nummer van Jason dat ik bewust binnen hoorde/voelde komen. Ik was meteen verkocht. Trouwens, iemand die een lied als ‘Elephant’ kan schrijven,  kan ik niet wegzetten als een shetlandpony in een stal met paarden; ik vind zo’n opmerking zelfs een belediging aan het adres van een afgeladen Paradiso. En dat zijn wel een paar honderd mensen. Misschien kan ik dat als een minpuntje noemen: er waren zoveel fans op het optreden afgekomen, dat ik twee van de vijf mannen op het podium niet kon zien. Een van die twee onzichtbaren is gitarist Sadler Vaden, aan wie ik gek genoeg nog nooit veel woorden heb gewijd, terwijl die toch zeker een stevige bijdrage levert aan het genieten deze avond. Maar hoe dan ook: als de teksten van verreweg de meeste Isbell-nummers niet zo onder mijn huid waren gekropen, zou ik me er misschien iets bij voor kunnen stellen wanneer iemand deze muziek wegzet als simpel. Maar die teksten zijn er wel, en die worden door de muziek, zelfs af en toe door één slag op een gitaar gitaarakkoord, één vioolklank, of één drumslag, omhooggestuwd tot een geheel dat me keer op keer raakt. Als ik daarmee een liefhebber van shetlandpony’s in plaats van paarden ben in de ogen van hoe-heet-ie-eigenlijk, het zij zo.

Ik ben het maar op één punt eens met Oor-schrijver Randy Timmers (zo-heet-ie-dus): Amanda Shires werd gemist. Wat had ik die er graag bij gezien en gehoord gisteravond. Zo blijft er toch nog wat te wensen over voor een volgende ronde – wij kopen dan vast weer kaartjes!

3 thoughts on “Back in Paradiso: Jason Isbell

  1. Mooi beschreven Agnes. Ach, en wat betreft de pony en de olifant, ze hebben allebei karakter. Een vergelijk van appels en peren, wat levert dat op? Een discussie over eigenheid zegt uiteindelijk alleen iets over de schrijver toch? De moeite die ik heb met zo’n recensie heeft te maken met de verwarring dat gedacht wordt dat muziek beoordeeld moet worden vanuit het hoofd terwijl het pas echt iets doet met mensen als het je hart binnenkomt. Ik ben blij dat jij de kunst verstaat met open hart te luisteren. Als iets het hart binnenkomt dat is het vanzelf veel grootser dat wanneer het via je oor naar je hoofd verdwijnt om te beoordelen of het technisch voldeed. Als iets het hart niet binnenkomt, denk ik dat het altijd minder gewaardeerd wordt. De vraag is of dat iets zegt van de muzikant of van de luisteraar. Wat ik zeker kan onderschrijven is dat de kunst om met je hart te luisteren heel vaak samen gaat met de ervaringen die je opdoet in je leven. Dat is mijn persoonlijke ervaring. En Jason Isbell, PRACHTIGE LIEDJES, en naar mijn idee een kwetsbare, krachtige man. En voor de resencent, ik wens hem toe dat hij op een dag net zo kan luisteren als jij. Dan worden mensen ook blij als ze zijn verhalen lezen.

  2. Pingback: … in tijden van corona (4) | Chez Angus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s