Heilig

Hey, het is oké!

Het hoeft niemand te verbazen dat ik erg blij ben met een campagne die depressie bespreekbaar wil maken. Vorige week verscheen in Kerk in Stad, het magazine van de Protestantse Gemeente in Groningen, mijn column over dit onderwerp. Ik heb al een poosje niet geblogd, maar deze column mag hier niet ontbreken.

hey

“Op het moment dat ik dit schrijf is Blue Monday (letterlijk: Blauwe Maandag) net voorbij. Voor wie die term niets zegt: Blue Monday, ook wel Depri-maandag, is uitgevonden of bedacht door de Britse psycholoog Arnall. Hij beweert dat deze maandag in januari de meest deprimerende van het hele jaar is. Dat zal dan vooral op de noordelijke helft van de wereld zo zijn: het is koud, de zon schijnt maar weinig, en de zomer is ver weg. Volgens Arnall zijn dit typische omstandigheden waarin een depressie goed gedijt, en moet je op en rond Blue Monday extra alert zijn op mensen die het leven niet meer zien zitten.

Wat er ook wel of niet van waar is: op Blue Monday werd vorig jaar en ook dit jaar het Depressiegala gehouden, om aandacht te vragen voor de serieuze aandoening die een depressie is. Het is alleen een heel ander soort aandoening dan pak ‘em beet suikerziekte. Suikerziekte is min of meer concreet. Je kunt de hoeveelheid suiker in je bloed meten, je kunt de dosering van je insuline daar op aanpassen, zodat je er praktisch net zo goed mee kunt functioneren als gezonde mensen. Met een depressie is dat allemaal lastiger: hoe meet je somberheid, de zwartheid van je gedachten, de mate waarin het je ontbreekt aan zelfvertrouwen? En wat is er tegen te doen?

Nog niet zo lang geleden – en het komt nog steeds voor – werd tegen iemand met depressieve gedachten gezegd dat het wel overging, bijvoorbeeld als de winter voorbij was, of als er eerst maar weer eens iets leuks gebeurde in het leven van de betrokkene. ‘Hou je taai’, ‘Stel je niet aan’, ‘Zo erg kan het toch niet zijn?’ En valt ‘Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw’ of ‘Vertrouw je zorgen maar aan God toe’ niet ook een beetje in die categorie? En als zulke aanmoedigingen allemaal geen effect hadden, zuchtten de omstanders nog maar eens en haalden de schouders op. Met de soms desastreuze gevolgen van dien.

Die tijd is gelukkig voorbij; depressie is een ziekte geworden waarvoor mensen behandeld kunnen worden. Met medicijnen, therapie of een combinatie daarvan. De treurige werkelijkheid is dat er véél mensen aan deze ziekte lijden, maar dat het nog steeds niet makkelijk is om van jezelf hardop te zeggen dat jij ook… Het blijft verleidelijk om aan de andere kant van de streep te blijven staan, aan de kant van ‘we hebben allemaal wel eens wat’, van ‘morgen zal het beter gaan’, ‘mijn somberheid valt in het niet bij die van X, nee díé was pas depressief’. Het nadeel van zo’n houding is dat je niet geholpen kunt worden, omdat je zelf niet ziet dat je hulp nodig hebt.

Ik blijf het vreemd vinden dat wij in de kerk niet voorop lopen bij het doorbreken van dit taboe. Was het niet Jezus zelf die mensen in de ogen keek en zei dat het oké was? Niet het ‘oké’ van ‘zand erover’, maar eerder dat van ‘je bent het waard om jezelf serieus te nemen en genezing te zoeken voor wat je mankeert’. Ook als dat een depressie is.”

2 thoughts on “Hey, het is oké!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s