muziek

Tranen in de Amer

Walt Wilkins

Walt Wilkins in de pauze

Muziek en emotie hebben veel, zo niet alles, met elkaar te maken. Toch gebeurt het me niet vaak dat ik tijdens een concert daadwerkelijk de tranen over mijn wangen voel lopen. Gisteravond gebeurde dat wel, tijdens een optreden van Walt Wilkins, Bill Small en Bart de Win in de goeie ouwe Amer. De eerste twee komen uit Amerika, waar ze normaal gesproken meespelen in een grotere band, The Mystiqueros. Nooit van gehoord? Ik ook niet, net zomin als van Tip Jar, de band van Bart de Win. Gedurende een paar weken per jaar trekken Texaan Wilkins en Brabander De Win samen op, vaak vergezeld van derden en vierden, en wat dat oplevert kan ik maar amper omschrijven: het is iets met Americana, en met veel gevoel. En met gevoel bedoel ik dan echt geen tearjerkers met veel slide guitar en mandoline, maar stevige muziek met een bite, met inhoud, muziek die ergens over gáát.

Jelle had het optreden van Walt Wilkins aangekruist op zijn lijstje van De Amer; wat we er vooraf van gehoord hadden, was al redelijk veelbelovend, maar je weet nooit hoe dat live uitpakt, vooral omdat er in de omschrijving van het optreden iets stond over dat het altijd een verrassing is met wie hij het podium deelt. Hadden wij nou mazzel, gisteravond, of weet hij zijn co-optreders altijd zo uit te zoeken dat je een avond lang geboeid en geraakt luistert? Wij zullen daar pas een iets uitgebreider antwoord op kunnen geven na een volgend optreden; voorlopig doen we het met deze ene treffer.

Want een treffer was het. De entourage is natuurlijk sowieso schitterend: het podiumpje van De Amer is een juweel op zich, met zijn stalraampje, zijn foto’s, al dan niet bruikbare muziekinstrumenten en het oude plaatsnaambordje. Zet daar drie mannen met twee gitaren, een keyboard en een accordeon neer, doe je telefoon uit en je snavel dicht en het luisteren kan beginnen. Het is een vaste regel in De Amer dat je geen foto’s mag maken, en dat je liefst ook zo weinig mogelijk door de optredens heen kletst. Dat geen foto’s maken is even lastig als je zoals ik graag wat illustraties bij je tekst hebt, maar aan de andere kant verhoogt het ook het kijk- en luistergenot. En deze keer hadden we helemaal geluk: we zaten op de tweede rij, wat af en toe het gevoel opleverde dat de heren speciaal voor ons stonden te zingen en te spelen.

Walt's gitaarMisschien dat het door die intieme setting kwam dat ze, of in dit geval vooral Bart de Win, me wist(en) te raken met So Long, het liedje dat hij schreef als een brief aan wijlen zijn vader, nadat ook zijn moeder was komen te overlijden. ‘Niet dat ik zo gelovig ben’, zei hij in zijn aankondiging, maar de metafoor van een hemel, waar zijn ouders elkaar na jaren weer zouden tegenkomen, sprak hem wel aan. De manier waarop hij zijn toetsen bespeelt, doet me een beetje denken aan Randy Newman, zijn warme stem in het geheel niet. ‘If you see her, can you tell her I love her?’, zong hij, en daar kwamen de tranen. Dat is raar, want ik heb met mijn moeder nooit zo’n band gehad dat ik nu zou verzinnen om mijn vader te vragen zoiets tegen haar te zeggen. Natuurlijk nog helemaal afgezien van de vraag of ik in een hiernamaals geloof, wat ik geloof ik niet eens doe. Maar iets in dit liedje, op deze plek in het concert, door deze man met petje, staand achter een keyboard, voor de kijkers links van een man met baard en een schitterend beschilderde semi-akoestische gitaar en een jongere man met bril en ook een gitaar, raakte me, ‘kwam bij me binnen’, noemen ze dat tegenwoordig. Ik heb de tranen maar laten lopen, er kwamen voor de eerste pauze nog twee liedjes om even weer op verhaal te komen.

Ook díé liedjes, en die in de twee sets daarna, waren het aanhoren trouwens meer dan waard, evenals de korte verbindende praatjes ertussen. Walt Wilkins en zijn vrienden zingen en spelen vanuit hun hart. Niet heel toevallig had ook Bill Small na het overlijden van zijn ouders een liedje geschreven, dat vooral ging over de andere liefde van zijn vader: ‘being on the road’. In het liedje omschrijft hij zijn vader als een prima kerel, die echter waarschijnlijk het allergelukkigst was als hij in de auto ergens onderweg was in een van de zuidwestelijke staten van Amerika.

‘Onderweg zijn’ was ook één van de terugkerende thema’s: de mensen die je tegenkomt wanneer je in een ander werelddeel op tournee bent, kunnen bijdragen of afdoen aan je speelplezier. Maak je vrienden voor het leven, of ga je van het ene onpersoonlijke zaaltje naar het volgende standaardhotel? Het zal voor een deel met je eigen persoonlijkheid te maken hebben, maar Wilkins heeft in Nederland en omstreken mensen gevonden die hij graag met een zekere regelmaat terug ziet. Ik zou hem trouwens ook graag nog een keer willen zien en horen. En dan graag weer met Bart de Win, maar waarschijnlijk met iedereen die Walt Wilkins de moeite waard vindt om mee op te treden (en die zin kun je op twee manieren interpreteren).

2 thoughts on “Tranen in de Amer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s