Heilig/Uncategorized

Verre familie

Er is weer een column van mijn hand verschenen in Kerk in Stad, het magazine van de Protestantse Kerk van Groningen. Het is een nogal persoonlijk verhaal, dat daarom ook zeker hier op mijn blog thuishoort. So here goes:

In de jaren ‘50 van de vorige eeuw emigreerde de oudste zus van mijn moeder met man en zoontje naar de Verenigde Staten. Ze zijn er altijd blijven wonen; alleen mijn tante heb ik een paar keer in Nederland gezien.
Kort geleden kreeg ik een e-mail van haar oudste zoon; hij was van plan om voor het eerst van zijn leven een kijkje te nemen in zijn geboorteland. Hij wilde ook mij graag ontmoeten. Ik zal het niet ontkennen: daar ging ik maar aarzelend mee akkoord. We hadden nooit eerder contact gehad, maar zijn moeder had ik leren kennen als typische emigrant: godsdienstig/cultureel bevonden ze zich nog in de periode waarin ze ons land hadden verlaten. Nederland was in de loop der jaren voor mijn oom en tante veranderd in ‘Sodom en Gomorra’. Ons voortschrijdende inzicht over theologische en ethische zaken zagen zij als ernstige geloofsafval. Wij, Nederlandse familie op onze beurt, constateerden verbijsterd dat wij verwanten hadden die neerkeken op mensen met een andere huidskleur en andere seksuele geaardheden. De laatste keer dat mijn tante uit Californië over was in Nederland, had ik geen behoefte haar te zien en te spreken; ik ontwijk een stevige discussie niet, maar ik zat er ook niet op te wachten.
En dan nu haar zoon, mijn neef, in mijn ogen belast met een ‘zwaar’ verleden, opgevoed in de vreze des Heren. Hoe zou het zijn om zo’n familielid te spreken, te ontvangen in mijn eigen huis? Als dat maar goed ging…

De man die uit de huurauto stapte was meteen herkenbaar als bloedverwant; ik zag in hem onmiskenbaar mijn opa en een gezamenlijke oom terug. Of hij ook familietrekken in mij herkende, heb ik hem niet gevraagd, maar het ijs was meteen gebroken, ook omdat zijn vrouw een heel spontaan mens bleek te zijn.
Mijn oudste neef bleek een allervriendelijkste man te zijn, met wie ik wel degelijk een deel van een familiegeschiedenis en flink wat DNA gemeenschappelijk heb. We blijken ook minder plezierige erfelijke factoren te delen, en het deed goed om daarover te kunnen praten. We kenden elkaar niet en toch kenden we elkaar.
En welja, onze gezamenlijke gereformeerde herkomst heeft in ons beider leven zo haar effect gehad: elk op onze eigen manier proberen we daar vorm aan te geven. Hij ervaart zijn leven als ‘gezegend’ (een woord dat ik niet snel zal gebruiken), omdat al zijn kinderen belijdenis hebben gedaan – ik voel me minstens even rijk met een kind dat met vallen en opstaan leert leven en liefhebben zonder de naam van God daarbij te noemen. Wat we daarin gemeen hebben is dat we blij zijn met onze gezinnen.
En dat was voor één avond genoeg. Of we het eens kunnen worden over ‘grotemensenzaken’, zou ik niet weten, dat was op deze avond van geen belang. Voor mij belangrijker was de ervaring dat we elkaar konden zien, spreken en verstaan. In twee talen, dat ook nog.
En had ik geweten waar ze de zondag erna ter kerke zouden gaan, dan was ik erbij geweest.

American family in de Nieuwe Kerk (de man met baard op de voorste rij is mijn neef Jerry)

Op de voorste bank mijn neef Jerry en zijn vrouw Marcia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s