muziek

Het derde van Dayna

Met geen mogelijkheid lukt het mij om te zeggen welk van de drie optredens die ik nu gezien heb van Dayna Kurtz ik het beste vond. Goed, beter, best, het zijn maar woorden, die vaak ook nog aan allerlei invloeden van tijd, stemming en persoonlijkheid onderhevig zijn. Dat ik haar goed vond, schreef ik hier ook al in 2016, onder de titel Dayna Kurtz in de Oosterpoort. Diezelfde Kleine Zaal was afgelopen maandag wederom niet vol, en dat is jammer voor iedereen die er niet bij was. (Tussendoor hebben we ook een optreden bijgewoond in Tivoli Vredenburg in Utrecht.)

Ik schrijf tegenwoordig over lang niet alle muziekoptredens die ik meemaak meer een blog. Het afgelopen jaar had ik daar ook minder tijd voor, en verder wil ik mezelf ook niet te vaak herhalen, zeker niet als de setlists van de verschillende optredens niet heel veel van elkaar verschillen. Wat dat betreft had ik er nu ook het zwijgen toe kunnen doen, want ook de line-up was weer identiek aan de twee vorige concerten: Robert Mache was wederom haar trouwe en virtuoze rechterhand op gitaar, met hier en daar een sfeerverhogende tweede stem.

Maar deze keer gebeurde er bij mij iets moois bij een klein liedje, helemaal aan het eind van de avond. Vier regels en een refrein, meer is het niet, maar wat Kurtz erbij zei raakte een onverwachte snaar. ‘Neem iemand in gedachten van wie je afscheid hebt moeten nemen, om wat voor reden dan ook – zo iemand gaat nooit meer echt weg uit je leven.’ ‘You’ll always live inside of me’ is oorspronkelijk geschreven door Bobby Charles en David Allan Coe, die ik verder helemaal niet ken, maar Dayna heeft er wel een paar regels aan veranderd, waardoor het niet meer alleen een liedje van een man voor een vrouw is. Deze week werd het mijn liedje, in de eerste plaats voor de mensen van wie ik de dag erna afscheid nam als collega’s, maar ook voor andere mensen die ik niet meer zie of spreek, om uiteenlopende redenen. Ze leven nog steeds in mijn gedachten, mijn hart, mijn doen en laten.

Je kunt fysiek uit mijn leven verdwijnen, dood of levend, vrijwillig/opzettelijk, of omdat het nu eenmaal zo gaat als het gaat, maar ergens in mij blijf je leven. Misschien maak ik je in de loop van de tijd mooier, liever of wijzer (of in een enkel geval juist lelijker, onsympathieker of dommer) – je hebt mijn leven kleur en reliëf gegeven, je hebt het lichter of juist zwaarder gemaakt, je bent of was een van de levende wezens die mij tot mij hebben gemaakt. Dat geeft me een gevoel van verbondenheid met andere mensen, tijden en plaatsen, ook terwijl ik hier in mijn eentje in eigen huis achter eigen laptop zit.

P1050793

foto uit 2016

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s