muziek

TTB revisited

Drie en een half jaar geleden is het alweer, dat ik voor het eerst de Tedeschi Trucks Band live zag spelen in Tivoli Vredenburg, Utrecht. Gisteren zag ik ze voor de derde keer, ditmaal wederom in Utrecht; tussendoor hebben we ze ook nog zien optreden op het HIBF in Grolloo. Over beide optredens heb ik hier en hier uitgebreid geschreven; daar kan ik eigenlijk al niet meer overheen.

Maar ik kan er ook niet onderuit om er iets over te zeggen, want er is wel iets veranderd sinds de vorige concerten. Niet in de laatste plaats is daar het ontbreken van Kofi Burbridge, de gedreven toetsenist en fluitist van de band. Hij overleed nog geen drie maanden geleden op 57-jarige leeftijd aan een hartaandoening. Dat moet er behoorlijk hebben ingehakt bij de andere bandleden; je kunt dan wel met zijn twaalven zijn, maar ook in zo’n groot gezelschap valt het op als er iemand wegvalt. Zijn stand-in Gabe Dixon vervulde deze taak al in de concerten vóór Burbridges overlijden, en dat doet hij zeer verdienstelijk (het is, zo lees ik, ook niet zomaar iemand), in elk geval op orgel en piano.

Ik ben erg slecht in het reproduceren van setlists, en helaas is er nog niemand anders op internet te vinden die die taak voor mij heeft vervuld. Ik kan wel terughalen dat ‘An Evening With Tedeschi Trucks Band’ gisteravond oude en nieuwe nummers (van hun laatste cd ‘Shine’) bevatte. Wat mij betreft blijft ‘Bound For Glory’, het laatste nummer voor de encore de topfavoriet, maar in bijna alle nummers zijn voor verschillende solisten glansrollen weggelegd. Ik heb het idee dat Susan Tedeschi sinds de vorige keer dat ik haar zag spelen, haar front-rol nog krachtiger vervult, en dat Derek Trucks daarentegen nog minder zichtbaar, maar zeker wel hoorbaar zijn stempel op de arrangementen heeft gedrukt. Mooi om te zien was zijn subtiele dirigentenrol in het nummer waar de blazerssolo’s elkaar in rap tempo afwisselden. Trucks toonde zich op de bühne verder regelmatig als respectvolle toeschouwer bij ster-rollen van andere spelers.

In plaats van eerdere drum-battles zocht het duo achter de drumstellen deze keer vooral de grenzen van het hoorbare op: Greenwell en Johnson drummen zowel kneiterhard als héél zachtjes als één man. Het blijft een lust voor het oog om de mannen samen te keer te zien gaan. Dat geldt zeker ook nog steeds voor Elizabeth Lea, beweeglijk als altijd. Daarbij kom ik trouwens wel op een minpuntje van de show: het lichtwerk. Dat vond ik niet bepaald sterk, eerder plichtmatig en minimalistisch. Natuurlijk zet je veel licht op de naamgevers van de band, maar de uiteinden van het podium bleven vooral op rechts (waar zes man/vrouw personeel een onmisbare bijdrage hebben staan leveren) grotendeels in duister gehuld. Nou ja, af en toe een schemerlampje dan, maar daar hield het wel mee op.

Op mijn facebookpagina heb ik het optreden van gisteravond getypeerd als ‘een heerlijke bak herrie’. En daarmee kom ik vrij dicht in de buurt van mijn totaal-‘oordeel’: de TTB maakt heerlijke muziek, maar hier en daar komt die muziek wel angstig dicht bij wat ik beleef als ‘herrie’. En in de encore gingen ze die grens zelfs over; ik ben de titel van dat liedje dus ook kwijt. Maar toen had ik al weer genoten van ‘Angel From Montgomery’ (deze keer speciaal voor Utrechter Boyan Slat) en nog een paar favorieten. En zelfs in de herrie van het laatste nummer zat nog muziek.

TTB240419

12 stuks supertalent

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s