muziek

Folk Road Show: gevoel en humor

folk road show

Olaf, Nick, Ben, Dom (foto van hun facebook geleend)

Vooraf waren we het erover eens dat wij dit optreden in de Amer in geen geval wilden missen. Gek genoeg leek het er eerder deze week op dat de kaartjes niet eens allemaal verkocht waren, maar gisteren, vrijdag 10 mei, zat de Amer toch weer helemaal vol. En de aanwezigen hadden wat mij betreft allemaal gelijk: de Folk Road Show was alles wat we ons ervan hadden voorgesteld, en meer.

Wat hadden we ons er dan van voorgesteld? De info vooraf was vrij beperkt; wel vonden we de nodige filmpjes met liedjes die ons stuk voor stuk trokken, maar verder loopt het internet niet over van de informatie over dit viertal mannen. Dat klinkt alsof ze het vooral van hun werk willen hebben, en misschien hebben ze daar wel gelijk in. Want hoe leg je uit waarom je een groep bent met niet één duidelijke front man, maar per nummer van positie en instrument wisselt? Alleen het drumstel is voorbehouden aan één muzikant, de Canadees Nick Petrowich, die overigens zelf wel meedoet in de voortdurende instrumentenruil op het podium. De basgitaar wisselt regelmatig tussen Olaf Caarls (NL) en Dom(inique) Fricot (CAN); Nieuw-Zeelander Ben Caldwell bespeelt behalve de gitaar ook nog de mandoline, die daarnaast ook nog klinkt in de handen van Olaf. En zingen doen ze alle vier, en hoe.

De vergelijking met Crosby, Stills, Nash & Young ligt voor het oprapen, ook al omdat ze al in de eerste set ‘Ohio’ van deze super-samenzingers coveren. Maar dat was niet het eerste waar ik aan dacht toen ik voor het eerst een filmpje van ze bekeek. Folk Road Show is óók niet ‘gewoon’ een folkbandje. Het vertrouwde paraplubegrip ‘Americana’ moet maar weer van stal, want deze band laat zich niet in één stijl-hokje plaatsen. Bij het YouTube-filmpje dat mij meteen aansprak, moest ik denken aan Mumford & Sons – maar dan anders – hier doet trouwens Pieter van Vliet nog op mee op trombone. De andere leden spreken nog steeds met respect over Pieter, die de groep inmiddels heeft verlaten. Ook zonder trombone klonk ‘Something In The Water’ trouwens als een heerlijk feestje.

‘Gevoel en humor’ heb ik hier boven gezet. Het was die voortdurende afwisseling tussen ernst en luim, licht en zwaar, die me gisteravond uitermate verraste en boeide. De drie niet-drummende artiesten voeren elk om de beurt het woord, en doen dat heel persoonlijk. Van deze drie kom je zo gaandeweg de avond wel wat meer te weten dan dat ze leuk (wat heet?) muziek maken, en artistiek allemaal hun eigen bijdrage aan het geheel leveren. Olaf Caarls kan zich natuurlijk in het Nederlands verstaanbaar maken, wat de communicatie met het publiek nog intiemer maakt. Hoewel – voor dit publiek lijkt het amper uit te maken dat de anderen alleen Engels spreken; hun verhalen en ontboezemingen worden respectvol en meelevend aangehoord. Je kunt een speld horen vallen als Caldwell vertelt over een depressieve tijd in zijn leven, waarin zijn zelfvertrouwen tot nul naderde. Hij is het zelf die de ban breekt door er meteen achteraan te vertellen dat hij nu een narcistische periode doormaakt, op zoek naar een mooi evenwicht.

Dom Fricot, met de uitstraling van een gezonde donkerharige boerenjongen, kondigt een van zijn liedjes aan op een zelfde manier die balanceert tussen verdriet en vrolijkheid. Hij vertelt over de avond waarop hij als jong studentje thuiskwam waar hij een groot deel van zijn familie aantrof alsof er een feestje gaande was. Behalve dan dat iedereen heel ernstig keek: zijn moeder was die middag verongelukt. En omdat zijn vader al eerder was overleden, voelde hij als negentienjarige met een jonger zusje dat hij een man moest worden, maar hoe doe je dat? In ‘What’s A Man?’ voel je die wanhoop, zonder dat het beklemmend wordt.

Aan het eind van de avond (met in de toegift o.a. ‘The Boxer’ van Simon & Garfunkel, waarbij ze midden tussen het publiek staan en een vrijwilliger precies op de goeie momenten het bekken laat klinken) heb ik het gevoel een heel serieus feestje te hebben bijgewoond: zo mooi weten de heren in hun muziek verdriet en plezier te verweven. Hun cd Gold zal hier nog wel vaker worden gedraaid. Zoals gebruikelijk in de Amer mocht ik helaas geen foto’s maken; wie meer beeld wil zien, kan dat waarschijnlijk binnenkort via de Amer-website wel vinden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s