ik denk wel eens...

… in tijden van corona (3)

Het is tijd voor een andere foto boven deze serie; of die zwemvesten boven de eerste twee werkelijk gebruikt kunnen worden, zal een raadsel blijven. Sommige mensen kunnen zichzelf beter redden dan anderen – naar elkaar omkijken blijft dus een vereiste. Er lijkt een nieuwe verdeling te ontstaan in types mensen: de onverschilligen tegenover de zorgzamen. Eigenlijk is dat natuurlijk niks nieuws; zo zat de wereld al veel langer in elkaar, alleen nu lijkt zich wel een hergroepering voor te doen. Mensen die je kende als afzijdig, onverschillig, bij het asociale af, blijken een hart te hebben, en mensen van wie je zou denken dat ze altijd voor een ander klaar staan, trekken zich terug, zorgen alleen voor zichzelf, althans zo lijkt het. En bij welke groep hoor ik zelf?

palmzondag-galicië-spanje-67276622

Palmzondagprocessie in Spanje – foto Dreamtime

Mijn betaalde opdrachten liggen helemaal stil – ik zou nu dus uitgebreid de tijd hebben gehad om voor de Palmzondagdienst van 5 april een doorwrochte overweging op papier te zetten. Maar ja, die hele dienst gaat niet door, en wij hebben met het voorbereidingsgroepje (met deelnemers uit kwetsbare groepen en met vitale beroepen) ook niet meer bij elkaar kunnen komen. Weemoedig denk ik terug aan de Palmzondag die ik in Madrid meemaakte, een jaar of 15 geleden. Daar zal het gemis nog groter zijn, daar vieren ze Palmzondag op straat, met grote processies waarbij iedereen een palmtak meedraagt. Wat zal het er dit jaar stil zijn, ook in de rest van de goede week, en in het hele land. Dat is het er nu al, omdat ze in Spanje een complete lockdown hebben ingesteld. Onwerkelijk als je bedenkt dat daar, meer nog dan hier, het leven normaal gesproken op straat plaatsvindt.

In de veertig dagen voor Pasen houden we in onze kerk op de woensdagen al jaren een ‘sobere maaltijd’: we eten vegetarische soep met brood. Wie mee-eet betaalt drieënhalve euro of meer, en na aftrek van de kosten gaat de opbrengst naar een vooraf afgesproken doel. Normaal betekent dat vijf woensdagen gezellig samen soep eten – nu moesten we het na de tweede woensdag afblazen. Afgezien van de gezelligheid missen we ook de opbrengsten, die dit jaar bedoeld waren voor een uniek initiatief hier in Groningen: het Overweeghuis, waar prostituées een tijdje kunnen verblijven als ze erover denken het oudste beroep ter wereld vaarwel te zeggen. Dat lijkt namelijk nogal eens makkelijker dan het is: veel van deze vrouwen voelen zich ‘eigendom’ van hun pooier, zijn verslaafd of hebben nog andere problemen waardoor de stap uit de prostitutie belemmerd wordt. Er is gelukkig wel subsidie, maar daarvan kunnen ze de tent niet draaiende houden zoals ze zouden willen, en dat zal nu alleen maar moeilijker zijn geworden. Wat ik dan wel weer mooi vind, is dat er door de vaste soep-gasten en anderen toch geld voor dit project wordt gestort op de kerkelijke bankrekening.

piet berenjacht

Onze eigen Piet doet mee aan de berenjacht. Bijna niet te missen.

En dan kwam er gisteravond een berichtje binnen over de berenjacht. Dat blijkt in het hele land te gebeuren: kinderen gaan in hun omgeving op zoek naar knuffelberen bij andere mensen thuis. Terwijl ik vanmorgen koffie zat te drinken verschenen de eerste groepjes voor mijn keukenraam. Kinderen van anderhalve turf hoog zetten onze Piet op de foto met een smartphone alsof ze al jaren niks anders doen; toen ik zo oud was mocht ik het fototoestel van mijn vader echt nog niet vasthouden. Maar het is gezellig om ze zo bezig te zien, en hun reacties op onze Piet te horen. Heeft dat beest na bijna 27 jaar eindelijk een vrolijke functie in het leven (tot nu toe stond hij vooral bekend als Piet Ettertje. O, je wou weten hoe dat zit? Bij voldoende belangstelling vertel ik dat verhaal een andere keer – dat past nu niet zo goed in het geheel.)

We proberen ons zo goed en zo kwaad als het gaat aan te passen aan de situatie, hebben het geluk dat we over twee werkplekken op verschillende etages beschikken, zodat we elkaar niet hoeven te storen met onze arbeidsvitaminen en telefoontjes. Als het half kan zitten we ’s middags na de lunch even in de zon in eigen tuin, en na werktijd (nou ja, vooral na die van mijn lief, want ik heb geen ‘echt werk’) lopen we een stukje om de benen te strekken en wat frisse lucht in te ademen. Zolang dat nog kan en mag, hebben wij niet eens zoveel te klagen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s