ik denk wel eens.../muziek

… in tijden van corona (4)

ABCNu al is deze serie langer dan ik vooraf hoopte. Toen ik begon wist ik ook niet dat het een serie zou worden. Maar wie a, b, en c zegt…

Wie nu de ernst van de situatie nog niet begrepen heeft, zal het ook wel niet meer gaan snappen. De vraag is wel hoe je de realiteit van dit virus tot je door laat dringen, en of daar een ‘beste manier’ voor bestaat. Het aloude adagium ‘one step at a time’ klinkt heel wijs, maar wat nou als ik eerder had moeten bedenken dat ik bepaalde maatregelen moest nemen? Ik denk dat de hele wereld daar inmiddels last van heeft, anders vielen er niet zoveel doden. Hadden al die mensen zich eerder moeten realiseren wat het virus voor hen zou betekenen? Kun je achteraf iemand de schuld geven van het feit dat er zoveel mensen ziek zijn geworden? Dit is zo groot dat het niet te bevatten is, en daardoor ook moeilijker te bestrijden.

Covid-19 heeft inmiddels ook een naam gekregen in de kring van mensen die wij kennen; afgelopen weekend overleed een collega van mijn lief in een ziekenhuis, waar ze bezig waren hem onder narcose te brengen om de beademing aan te kunnen sluiten. Hoe hij besmet is geraakt is niet bekend, evenmin of hij zelf in de gaten heeft gehad dát dat het geval was. Zelf vond hij een dokter niet nodig; het was uiteindelijk een familielid dat de ambulance heeft gebeld toen het dus in feite al te laat was. Er zullen geen collega’s bij zijn uitvaart zijn, hij is één van de vele overledenen van wie alleen in heel beperkte kring afscheid kan worden genomen. Een kaart aan de nabestaanden is het enige gebaar dat je – hopelijk – zonder gevaar kunt maken. Ik zie de ontreddering bij mijn echtgenoot, hoor hoe hij er met collega’s telefonisch over spreekt – juist omdat nu iedereen thuis werkt is het zo onwerkelijk om je te realiseren dat je nooit weer met deze collega op één kamer zult zitten.

En zelf modderen we maar wat aan, proberen ons zo goed mogelijk aan het protocol te houden. Maar als ik eerlijk ben vertrouw ik de huidige maatregelen maar half: als ik naar de supermarkt ga, kan ik er dan van uitgaan dat het virus zich niet ergens op een van mijn boodschappen heeft genesteld? Wat helpt handen wassen bij thuiskomst, als ik vervolgens die producten toch weer vastpak? Moet ik al mijn boodschappen bij thuiskomst ontsmetten, en zo ja waarmee? Als ik met handschoenen zou gaan werken, op welk moment moeten die dan aan en uit? Je zult van jezelf al smetvrees hebben, hoe kom je deze tijd dan door?

Nee, je zult in de zorg werken en dagelijks besmette mensen zien lijden en sterven, hoe trek je dat? Ik las van dominees en pastores die in de sobere uitvaartdiensten toch nog willen proberen iets van troost te brengen, hoe doe je dat in godsnaam? En hoe hou je dat vol als dit al je zesde of zevende uitvaart deze week is? Je zult in New York op zo’n koelwagen rijden die dagelijks de overledenen ophaalt bij de ziekenhuizen, hoe lang kun je dan blij blijven met het feit dat je tenminste nog een baan hebt?

Het is veel. De kranten staan er vol mee, alle actualiteitenprogramma’s gaan erover. Mijn nicht schrijft een internetdagboekje over haar huis-, tuin- en keukenbelevenissen in deze tijd. Zelf houd ik het bij één blog per week. Beiden doen we dit niet omdat we denken dat we uniek zijn, maar misschien eerder omdat we woorden willen geven aan ervaringen die niet alleen ons, maar veel mensen bezighouden. Maar als dat het is wat ik hier probeer, dan wil ik ook proberen toch weer positief te eindigen, je een glimlach te ontlokken. En als dat dan niet met woorden lukt, dan maar met muziek: één van mijn favoriete muzikanten (ik schreef er hier al drie blogs over) zit samen met zijn vrouw en een bevriend stel in Nashville, Tennessee in quarantaine. Ik heb het over Jason Isbell & Amanda Shires, en Seth Plemmons en zijn vrouw Kelly Garcia, die onder de titel ‘I so lounge’ dagelijks een inkijkje geven in hun ‘vrije’ tijd.

Isbell in quarantaine

vlnr Plemmons, Isbell, Shires en Garcia Plemmons

Er wordt flink geouwehoerd, maar ook prachtige muziek gemaakt met eigen en andermans nummers. En ‘Wish You Were Here’ is natuurlijk in deze tijden een heel toepasselijke cover…

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s