ik denk wel eens.../muziek

… in tijden van corona (5)

prine (2)Het virus discrimineert niet. Het voelt zich thuis bij man en vrouw, links en rechts, zwart en wit, wereldberoemd en onbekend. Tussen de meldingen over mensen die besmet zijn duiken ook bekende namen op. Al meer dan een week geleden zag ik tussen die namen ook die van John Prine, een Amerikaanse singer-songwriter van wie ik tot een jaar of zes, zeven geleden nog nooit gehoord had, maar die inmiddels al wel een eindje boven de 70 was. Sinds we hier in huis de Americana als muziekgenre hebben ontdekt, konden we niet meer om hem heen: John Prine lijkt zo’n beetje de godfather te zijn van iedereen die in de Americana iets voorstelt. Zo’n twee weken geleden liet zijn vrouw via Twitter weten dat Prine geïnfecteerd was, en zwaar ziek. ‘Stabiel is niet hetzelfde als aan de beterende hand’, zo schreef ze op 30 maart, toen hij al een aantal dagen in het ziekenhuis lag, ‘he needs your prayers and love…’ Gistermorgen overviel Leo Blokhuis me op Facebook met het nieuws dat ‘de geweldige’ John Prine overleden was.

Ik kende zijn muziek eerder dan dat ik wist wie hij was. Veel van zijn liedjes zijn groot gemaakt door andere vertolkers. Het prachtige ‘Angel From Montgomery’ blijkt niet van Bonnie Raitt of Susan Tedeschi te zijn, maar van Prine. Hij schreef het al vóór zijn 25ste. En ‘Hello In There’ is dus ook niet geschreven door Bette Midler of Joan Baez, maar inderdaad… Dat hij was opgenomen in de Songwriters Hall of Fame, en een Grammy Lifetime Achievement Award toegekend had gekregen, was dan ook niet zomaar. Maar als ik nu filmpjes van hem op YouTube opzoek – het zijn er talloze – kan ik wel een beetje begrijpen dat die geen geweldige indruk hebben gemaakt. Je ziet een onopvallend mannetje met een onwillige kop borstelhaar, kleine diepliggende ogen (pretoogjes, dat wel) en een vaag snorretje, en als je oppervlakkig luistert, hoor je een countryzanger zoals Kentucky en Tennessee er zo veel hebben voortgebracht. Maar vergis je niet: het is echt niet voor niks dat zo veel grote namen uit Amerika zich schatplichtig aan hem verklaren. Zijn teksten lopen alsof ze er altijd geweest zijn, hij lijkt ze moeiteloos uit zijn mouw te schudden, en ze gaan over van alles en nog wat, als het maar te maken heeft met mens-zijn, la condition humaine in al haar facetten. Luister en kijk bijvoorbeeld eens naar The Other Side Of Town, een simpel liedje over de gedachten van iemand die zich verveelt in het dagelijkse leven. Ik houd ervan. En dan te weten dat zo’n muzikant een oeuvre heeft van meer dan twintig cd’s, en dat hij ook veel liedjes voor anderen heeft geschreven. Dan ben je een grote.

Van alle Amerikaanse artiesten over wie Angus McFox de afgelopen jaren heeft geschreven zijn er veel die liedjes van of met John Prine hebben gezongen, of die te kennen geven door hem geïnspireerd te zijn. Ik noem de Tedeschi Trucks Band, Jason Isbell, Dayna Kurtz, (indirect) Michael McDermott, Walt Wilkins, Ruthie Foster en zeker Gretchen Peters; ook wordt hij in één adem genoemd met legendes als Bruce Springsteen, Jimmy LaFave, Johnny Cash en Bob Dylan. Nou ja, wie probeer ik te overtuigen? De man zág dingen en schreef erover met liefde en gevoel voor humor; hij was zowel aimabel als geniaal, en was zonder covid19 nog lang niet uitgezongen, al klonk zijn stem inmiddels heel anders na een kankerbehandeling in het hoofd-halsgebied in 1998, en ondanks de diagnose longkanker in 2013, waarna een deel van een long bij hem werd verwijderd. Ik zou me voor kunnen stellen dat juist die verminderde longinhoud hem uiteindelijk de das om heeft gedaan.

Twitter, YouTube en andere social media puilen uit met reacties op het overlijden van John Prine. Zoveel mensen hebben niet alleen herinneringen aan zijn liedjes, maar vooral ook aan optredens of ontmoetingen met hem. Het moet geweldig zijn geweest om hem van dichtbij gekend te hebben. Het dagelijkse optreden van Jason Isbell en Amanda Shires op YouTube stond gisteren niet zomaar in het teken van dit overlijden: beiden hebben ook in het verleden al meermaals aangegeven hoe belangrijk John Prine voor hen was. Ze delen in het filmpje heel kostbare herinneringen aan hem.

Het bericht over Prines overlijden kwam op dezelfde dag als het nieuws dat er in ons eigen land voor het eerst een daling te zien was in het aantal IC-bedden dat nodig was voor covid19-patiënten. Van het gezicht van coördinator Ernst Kuiper was de opluchting duidelijk af te lezen – maar we zijn er nog niet. Nog lang niet, vrees ik…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s