ik denk wel eens...

… in tijden van corona (9)

hoedje bovenaanzichtEven wat luchtigers vandaag, hoor. Niet omdat ik de moeilijke dingen niet zou willen zien – die zijn nog steeds moeilijk, en zeker niet alleen voor ons. Maar een dag bestaat uit 24 uur, en een uur uit 60 minuten etcetera. Het leven komt zelden in één gestage stroom shit over je heen walsen; ik zoek tenminste altijd ook naar de humor tussen de ellende, al zit die soms in een klein hoekje, en heeft lang niet iedereen hetzelfde gevoel voor humor. Vooraf wil ik nog gezegd hebben dat ik blij ben met alle blijken van medeleven die mijn vorige blog heeft opgeleverd; ik heb de sterkte-wensen uiteraard ook overgebracht aan mijn zusje. Ze is intussen thuisgekomen uit het ziekenhuis, en wacht nu op de dingen die verder gaan komen. Uiterlijk eind volgende week zal ze te horen krijgen wat het weefselonderzoek concreet heeft opgeleverd, en wat dat betekent voor haar welbevinden. Dat is dus nu echt gewoon wachten, en die tijd moeten we toch door zien te komen.

=========

Al van jongs af aan gold voor onze dochter de slogan: ‘Je kan het kind alles op d’r kop zetten!’ Haar wel, haar moeder niet. Eén van mijn ‘problemen’ is altijd geweest dat ik een dikke kop heb; zonnehoedjes en aanverwante hoofddeksels bleven bij mij altijd bovenop staan. De gemiddelde hoofdomtrek schijnt iets van 58 cm te zijn, maar die van mij bedraagt meer dan 60 cm! Toen wij ons jaren geleden voorbereidden op onze reis naar Mali leek dat even een struikelblok te worden; voor zo’n land heb je als Europeaan echt hoofdbedekking nodig tegen de zon, die daar feller brandt dan hier, terwijl er minder schaduw voorhanden is in de Sahel. We vervoegden ons bij een echte hoedenwinkel hier ter stede, en konden zowaar voor niet al te veel geld een acceptabele hoed vinden in een enigszins neutrale kleur. Nou ja, acceptabel… zolang we op de koop toe namen dat ik eruit zag als een Engelse dame op leeftijd. Maar je moet wat, dus het ding werd gekocht. Volgens de verkoper zou het zich nog wel ‘zetten’ naar mijn hoofd, maar bij aankoop zat het nog steeds wel wat strak. En dat bleef zo, dus het is nooit mijn favoriet geworden.

hoedje fase 1

proefmodel 1

Maar hoeden, mutsen en vergelijkbare hoofddeksels blijf ik leuk vinden, al staan ze me meestal niet. Dat was de reden waarom ik een paar weken geleden het haakproject ‘hoedje’ startte – in één van mijn vorige blogs heb ik het al eens genoemd. Ik had nog wat leuke restantjes gekleurd garen, en beschikte verder over meer vrije tijd dan me lief was, en over een redelijke mate van geduld met mijzelf. Van de drie hoedjes die min of meer af gekomen zijn, heb ik er één niet op de foto gezet. Al voordat ik eraan dacht het te vereeuwigen, was het al weer veranderd in een paar bolletjes garen. Het uiteindelijke resultaat is een samenvoeging van de eerste twee pogingen, en als het me niet staat, dan ziet het er in elk geval fris en vrolijk uit, al zeg ik het zelf.

zij met dat hoedje

En hij past in elk geval wel

Zolang het ernaar uitziet dat we deze zomer niet veel verder op vakantie gaan dan naar onze eigen achtertuin, durf ik hem wel op te zetten. En als we volgend jaar wel naar Engeland en Ierland mogen, neem ik hem misschien wel mee. Maar misschien ook niet…

One thought on “… in tijden van corona (9)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s