Uncategorized

… in tijden van corona (11)

Er is een nieuw album van Jason Isbell and the 400 Unit, en ik heb het voor mijn verjaardag gekregen. ‘Reunions’ heet het, en het is wederom een voltreffer. Als iemand al zo veel mooie muziek op zijn naam heeft staan, wekt dat steeds hogere verwachtingen. Het is een van de problemen van het topartiestendom, maar een probleem dat Isbell vooralsnog weer heeft opgelost.

Wat is er dan zo mooi aan dit album? Bij ons in huis lopen de meningen niet gelijk; manlief hoort vooral de muziek, ikzelf ben compleet weggeblazen (Wat een heerlijk anglicisme is dit) door de teksten. Jason Isbell is inderdaad heel muzikaal, maar hij is vooral ook een meesterverteller. En dan ook nog eens een verteller die niet op de loop gaat voor moeilijke onderwerpen. In de aanloop naar de releasedatum van Reunions verscheen er in de Amerikaanse media een stortvloed aan artikelen over en interviews met de alcoholist die vooral door toedoen van zijn vrouw en collega Amanda Shires inmiddels al jaren van de drank af is. Die verslaving blijft onderwerp van gesprek en van zijn liedjes, zoals nu in ‘It gets easier’. Als ex-roker herken ik de dromen waarin je teruggrijpt op oude gewoontes en de schrik en opluchting als je je realiseert dat het ‘maar’ een droom is.

Al net zo mooi vind ik ‘St. Peter’s autograph’, waarin hij probeert troost te brengen aan iemand die een dierbare aan de dood heeft verloren. In een van de berichten over dit album blijkt het te gaan om het verdriet van Amanda die een van haar beste vrienden verloor. Wat bijzonder als je van je onmacht zo’n prachtig liedje kunt maken. Nog bijzonderder werd dat toen ik de opnames op YouTube zag van het concert dat Isbell en Shires gaven in een leeg bowlingcentrum in Nashville, om de lancering van het album kracht bij te zetten. Hier vulde Amanda Shires met haar viool in haar eentje de afwezigheid van de 400 Unit op, omdat ze vanwege de corona-maatregelen niet als band op één podium mogen staan. Of en wanneer die album tour wel plaats gaat vinden, is nog steeds niet zeker.

De vraag is of ik, als de corona-crisis er niet tussen was gekomen, nu al zo verslingerd was geweest aan deze nieuwe Isbell. Normaal gesproken waren we op 9 mei naar het concert van Gretchen Peters in de Groninger Oosterpoort gegaan, en hadden we nu vast háár nieuwe album, The Night You Wrote That Song, grijsgedraaid. Dat had op dezelfde datum gelanceerd zullen worden als Reunions van Isbell, maar Peters heeft besloten de fysieke release uit te stellen totdat ze wel ook weer kan optreden. Voorlopig kunnen we haar nieuwe werk alleen pre-orderen, en dan kun je geloof ik wel alvast een link toegestuurd krijgen om het te downloaden. Maar ik heb nog niet uitgezocht of dat vanuit Nederland ook werkt, en ben voorlopig vooral aan het genieten van de nieuwe liedjes van Jason Isbell. Ik heb er hier pas twee genoemd, maar ook de andere acht ontroeren, verrassen en verwonderen. Zowel vanwege de muziek als de teksten.

Met het tekstboekje op de bank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s