ik denk wel eens...

… in tijden van corona (12)

2013-09-26 11.31.52

weet je ooit wat er achter zo’n masker zit?

Het kwam niet door het virus dat het afscheid van de oude Meindert Bol, eerder deze week, de soberste uitvaart was waar ik ooit bij geweest ben. Meindert zelf wilde er geen woorden aan vuil maken als hij eenmaal overleden was: in zijn testament had hij uitdrukkelijk aangegeven welke muziek er moest worden gedraaid en dat er verder niks gezegd mocht worden. En zo zaten we met een goeie twintig man en vrouw bij elkaar in het uitvaartcentrum te luisteren naar enkele gouwe ouwe Hollandse hits, nadat we de meegebrachte bloemen op Meinderts al gesloten kist hadden neergelegd. De begrafenis zelf zouden we niet eens meemaken; het laatste wat we zagen was de vertrekkende rouwauto met zijn kist erin – met al die bloemen erop, toch nog flink wat.

Het was in een stief kwartiertje gepiept – hoe lang duurt de gemiddelde cd-registratie van één nummer? Al vóór het laatste lied (‘You’ll never walk alone’, uitgevoerd door Lee Towers) werden zes vrijwilligers verzocht de kist in de auto te laden. Ik bevond me onder de jongsten en fitsten van het gezelschap, en was dus één van die zes.

Meindert had geen familie, althans niet voor zover wij wisten. Zijn vrouw was al jaren geleden overleden, en hun enige kind had hij nadrukkelijk en inclusief naasten onterfd. Op zijn sterfbed had de vrijwilligster die fungeerde als contactpersoon, er nog eens naar gevraagd, maar de oude vader was onverbiddelijk in zijn reactie: ‘Die wil ik hier niet zien!’ Hoe moet het je te moede zijn als je zo tegenover je eigen vlees en bloed bent komen te staan? Ook toen Meindert overleden was, mochten we zijn kind daar niet van in kennis stellen.

Het stond zo haaks op de warme begroeting die ons woensdag na woensdag ten deel viel als we hem verwelkomden bij de wekelijkse koffie in het wijkcentrum. ‘Hallo meneer Bol!’, zei ik vaak, waarop hij vroeg of ik hem in de maling nam. ‘Voor jou heet ik Meindert, schoonheid!’ Niet dat wij niet wisten dat er achter die eerste vrolijke opmerkingen een wereld aan leed schuil ging. Wie even wat langer met hem aan de praat raakte, kón het niet ontgaan dat deze man zich zo eenzaam voelde als een weduwnaar van boven de tachtig zich maar voelen kan. Hij fantaseerde er graag over dat hij ’s avonds ging slapen, en dan de volgende ochtend niet meer wakker werd. ‘Wat moet ik hier nou nog, ik heb alleen deze ochtenden om naar uit te kijken, en voor de rest zie ik hele dagen niemand.’ Er werden hem vanuit de wijkorganisaties nog andere bezigheden aangeboden, en hij leefde zowaar een beetje op. Hoogtepunt was de vakantieweek met de Zonnebloem, waarop hij in eerste instantie helemaal niet mee wilde – ‘wat moet ik daar in mijn eentje, tussen al die gelukkige stelletjes?’ De andere alleengaande reisgenoten zag hij gemakshalve over het hoofd, want dat waren vaak net zulke zielige types als hijzelf, en daar word je ook niet vrolijker van.

En toen kwam corona. Het virus zelf heeft hij niet gekregen, maar hij kreeg wel heel veel last van de maatregelen die er in dit land werden genomen. Al zijn doordeweekse bezigheden werden stopgezet, en zelfs de enkele kerkdienst die hij wel eens bijwoonde, al was het alleen maar om op zondag óók eens iemand te zien, werd hem ontnomen. De gezondheid van Meindert Bol verslechterde met de week, en uiteindelijk merkten de mensen van de thuiszorg en enkele vrijwilligers die contact met hem onderhielden, dat hij ook geestelijk achteruit ging. En dan kan het hard gaan.

En toen was er ineens geen tijd meer om nog iets te veranderen aan de onmin tussen vader en kind, waarvan wij, relatieve buitenstaanders, het fijne nooit te weten zullen komen. Meinderts nalatenschap gaat in zijn geheel naar een door hem zelf gekozen goed doel; Meinderts lichaam is begraven in zijn geboortestad. Alleen onze bloemen vergezelden hem daar.

 

3 thoughts on “… in tijden van corona (12)

  1. Agnes, wat mooi dat jij iets voor Meindert hebt betekent en dat jij bij zijn afscheid aanwezig was, wat een droefheid. Wat heb je de situatie Mooi verwoord. Kanjer 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s