Heilig/ik denk wel eens...

Niet met de deuren slaan! (… in tijden van Corona (13a))

101146184_3032405243502625_1592970277363384320_nDeze week probeert de wereld te laten zien dat black lives matter. Overal, ook in ons land, is gedemonstreerd tegen extreem politiegeweld tegen mensen van kleur. Tegelijk laaide op mijn Facebooktijdlijn een ongemakkelijke discussie op over de vraag of het item dat ik had overgenomen op waarheid berustte. Het verhaal gaat over een jonge vrouw die op een warme zaterdag met drie familieleden ging picknicken in het park, net zoals veel andere gezelschappen dat die middag deden. Het ging met haar zoals met veel mensen die langere tijd buiten zijn: ze moest naar de wc. En die zijn in tijden van corona dun gezaaid, dus ze moest er een stukje voor lopen. En toen werd ze staande gehouden door de politie. Ze moesten het park uit, en wel nu – het was verdacht dat ze daar liep zonder ook maar iets bij zich te hebben (haar spullen lagen nog op het picknickkleedje).

Wat er volgt is een relaas van gebeurtenissen die er uiteindelijk in uitmondden dat deze vrouw een nacht is vastgehouden in een Rotterdamse politiecel. Er staat een foto bij waarop te zien is dat drie politiemensen zich ermee bemoeien om één vrouw tegen de grond te houden. Toegegeven: ook ik had even moeite mijn ogen te geloven. Toch duurde het niet lang voordat ik besloot het bericht op mijn tijdlijn te delen, omdat ik hoe dan ook tegen dit soort geweld ben, dat ook in Nederland vaker gericht is tegen mensen van kleur dan tegen witte mensen.

Het duurde niet lang of ik kreeg reacties. Wist ik wel zeker of dit zo gebeurd was zoals deze vrouw had opgeschreven, wist ik wel dat er op die bewuste zaterdagmiddag/-avond heisa was geweest in meerdere Rotterdamse parken en dat de politie serieus opdracht had om die parken te sluiten? ‘Kritische vragen stellen aan anderen mag kennelijk niet als die anderen toevallig een kleurtje hebben.’ Iemand stelde voor dat ik voor alle zekerheid het bericht beter weer weg kon halen – ik wist immers niet zeker of het wel zo gebeurd was? Nee, dat wist ik inderdaad niet 100% zeker, maar op de Facebookpagina van de Rotterdamse vrouw vond ik vooral aanwijzingen dat zij vooral inderdaad gewoon een Rotterdamse vrouw is, die met haar vriendinnen en geliefden ongestoord een prettig leven wil hebben. Zoals jij en ik dat ook willen.

Maar ik kreeg ook bijval, van mensen die zich al een tijdje behoorlijk aan het verdiepen zijn in het onderwerp, en die ook mij ‘opvoeden’ op dit gebied, zowel qua feiten als qua terminologie. Daarbij kijken ze overigens niet alleen naar racisme, maar ook naar seksisme en andere vormen van discriminatie. Een van mijn favoriete bloggers is mijn eigen dochter Anne, van Books Baking & Blogging, en zij postte eerder vandaag een leerzaam lijstje van (Engelstalige) boeken over racisme in al zijn verscheidenheid en geniepigheden. Zij, en ook haar vriendin Esmé, benadrukten dat wij als witte mensen in deze tijd meer moeten luisteren dan spreken, meer moeten kijken dan handelen, omdat het minder over ons gaat en hoe wij ons voelen bij uitingen van racisme, maar vooral over de mensen die dagelijks met die uitingen worden geconfronteerd, omdat ze zelf een kleurtje hebben.

Het ging er heftig aan toe, en op een gegeven moment stond ik alleen nog maar aan de zijlijn te kijken hoe twee generaties witte vrouwen die het beide goed bedoelen, met elkaar over de digitale snelweg rollebolden. De ene kant (de jongere generatie) drong erop aan dat we allemaal de racist in onszelf moeten erkennen en leren bestrijden, waar de andere kant (om het ruim te nemen: 40+) leek te zeggen: ‘Wie denk je wel dat je vóór je hebt, ik laat me door jou niet van racisme betichten!’ De dames zijn inmiddels niet meer on speaking terms, en dat doet de zaak op zich natuurlijk geen goed. De urgentie van het thema zelf vraagt er vooral om dat we naar elkaar luisteren, met elkaar in gesprek blijven. Racisme is een te serieuze misstand om er als witte mensen onderling mee aan de haal te gaan.

Maar wat ik misschien nog wel erger vond, is de oorverdovende stilte die ik hoorde, behalve van de zes discussianten (mijzelf incluis) onder mijn fb-post, plus één ‘boze like‘. Is het zo not done om op Facebook een standpunt in te nemen? Facebook zegt dat ik 244 ‘vrienden’ heb. Die zullen het stuk en de opmerkingen niet allemaal gelezen hebben, maar het kan toch niet zo zijn dat ál die anderen bang zijn om hun vingers eraan te branden? Het wordt tijd dat we ons allemaal uitspreken en opstaan tegen racisme.

2 thoughts on “Niet met de deuren slaan! (… in tijden van Corona (13a))

  1. Hoi Agnes, ik voel me aangesproken want ik heb niet gereageerd op hetgeen je op facebook hebt gepost. Ik ben het met je eens dat witte mensen zich bewust moeten worden van de dingen die bij hen van binnen in werking gaan wanneer ze te maken krijgen met mensen die niet wit zijn.
    Ik merk ook dat ik soms dingen vind, ten aanzien van mensen, zowel wit als gekleurd.
    Uiteraard ben ik tegen politiegeweld. Eigenlijk is iedere vorm van geweld iets wat niet nodig zou moeten zijn.
    Ik zie in discussie op facebook dat mensen gemakkelijk dingen zeggen die ze niet zouden zeggen wanneer ze tegenover elkaar zouden zitten en elkaar zouden aankijken.
    Een bijzonder ding dat mensen, en ik heb geen idee of daar kleur een rol in speelt, gemakkelijk dingen roepen die kwetsend zijn voor de ander.
    In een gesprek, een dialoog, hebben mensen de bereidheid om te luisteren, het gezegd tot zich te nemen, naast hun bestaande idee te leggen en na te gaan of hun idee kan worden bijgesteld. Daarvoor is nodig dat je je bewust bent dat iets vinden van iets, een conclusie die je ergens hebt getrokken, geen zwart-wit verhaal is. Je vormt, als het goed is, volgens mij, je mening iedere dag opnieuw. Vastomlijnde ideeën staan dialoog in de weg.
    Voor een dialoog is het, volgens mij, nodig dat je nieuwsgierigheid naar de ander groter is dan het vasthouden aan je eigen ideeën.
    Dat is ook eng. Want als ik me niet vast kan houden aan mijn eigen ideeën en conclusies dan maakt me dat ook kwetsbaar. En tóch denk ik dat dit belangrijk is. Kwetsbaar durven zijn. Om moedig te kunnen zijn, moet je ook kwetsbaar durven zijn.
    Nou, voor mijzelf kan ik zeggen dat ik me redelijk kwetsbaar durf op te stellen. Dat facebook voor mij niet de plek is om dit te doen.
    Dat is de ene reden dat ik niet reageer op stellingen en discussie.
    Discussie hebben al in zich dat mensen de neiging hebben om hun idee te verdedigen. Dan gaat het over tegenstellingen en niet over dialoog, naar mijn idee.

    dan wat betreft het onderwerp. Racisme. Uiteraard vind ik dat ik daar tegen ben. En ik betrap mezelf er op dat ik hier aanloop tegen mijn kleine ikje. Wat betekent dit dan, dat ik er tegen ben?
    Iedereen is evenveel waard. Iedereen is even belangrijk. Hoe komt het dan dat ik me toch vanzelfsprekend gemakkelijker voel bij iemand met dezelfde kleur als ik? Dat het nodig is dat ik iemand met een andere kleur toch even wat beter moet leren kennen en tóch even ergens doorheen moet.
    De meeste van mijn kinderen hebben daar veel minder last van.
    Kan het te maken hebben met het feit dat ik geen gekleurde kinderen in mijn straat had, in mijn klas had, in mijn vroegere kerk had?
    Hee, een van mijn beste vriendinnen had een Indische moeder, goh, daar had ik helemaal niet bij stil gestaan. Mijn tante had een Indische man, daar reageerde de familie niet onverdeeld positief op. Naar hem heb ik nooit gek gekeken. Ik vond hem aardig en kon het best met hem vinden.
    Dat brengt mij bij de vraag of het ook zo kan zijn dat de dingen die als vanzelfsprekend in je leven komen, voorbij gaan aan kleur, daar gaat het om degene die in de verpakking zit.

    Misschien is het goed om iedereen ook in de gelegenheid te stellen om zich comfortabel te leren voelen bij elkaar. en dat is dan een over en weer. Begrip voor elkaar.
    Of zeg ik nu hele gekke dingen?

  2. 1. Ik neem niemand kwalijk dat ze een niet-discussiëren-beleid op Fb voeren. Dat kan ik best begrijpen; het was ook niet de opzet van mijn repost van het bericht van die vrouw uit Rotterdam. Ik wilde vooral laten zien wat ís.
    2. Wat ik met mijn blog vooral ook wilde aangeven is dat we onze energie niet zozeer moeten aanwenden voor dit soort discussies, maar dat we die beter kunnen gebruiken om mee te vechten tegen racisme.
    3. Daarvoor is het voor ons als witte mensen nodig dat we ons bewust zijn van ons ‘white privilege’, en (h)erkennen dat mensen van kleur zonder dat privilege zijn geboren en opgegroeid. Weten/menen dat kleur voor jou en mij geen issue is, is prachtig, maar het is niet waar deze ongelijkheid over gaat.
    4. Je bent lief.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s