muziek

De ene zingende postbode is de andere niet

P1050668Gisteravond in de Oosterpoort in Groningen: Alabama Shakes, on tour in Europa tot eind deze maand. Dat is even wat anders dan post bezorgen in Athens, Alabama, maar voor Brittany Howard een welverdiende carrièreswitch. Wij hebben hier in de straat ook een zingende postbode, maar die zal het zover nooit schoppen, al heeft ze qua formaat wel overeenkomsten met Howard. Het grote verschil zit hem in de stem: onze postbode fluister-neuriet mee met de muziek op haar koptelefoontje en weet daarbij wel decibels te produceren, maar geen emotie, ritme, muziek. Nou is de stem van Brittany Howard waarschijnlijk ook niet ontdekt tijdens het brievenbestellen, maar daarover kan ik op internet weinig concreets vinden.

Sommige leden van Alabama Shakes, voorheen The Shakes, kenden elkaar al in high school, maar de doorbraak van de groep kwam in 2012 met hun album ‘Boys & Girls’. Ik kreeg er een kopietje van in handen via de grootste muziekliefhebber in mijn omgeving, en ik was al vrij snel verkocht. De energie spat eraf, vooral van de vocals van Howard zelf, maar daaromheen hoorde ik wel een band die die energie aan kan. Zeer verrassend vond ik het gisteravond dan ook om dit geheel op een podium te zien: op de drie achtergrondzangers en -zangeressen, én Brittany Howard na zat er weinig beweging in de muzikanten. Opvallendste instrumentalist was voor mij bassist Zac Cockrell, die eruit ziet alsof hij weggelopen is uit een redneck-bandje. Dat is hij waarschijnlijk niet: hij is degene met wie Howard ooit begon te spelen.

Zac & Brittany

Zac & Brittany

Ik zeg ‘ooit’, maar volgens de Wiki-gegevens is ze nog geen dertig! Dan kan Cockrell niet veel ouder zijn, maar dat zie je er niet aan af. Ik weet niet zeker of ik dit als een compliment bedoel of als een constatering dat ze eruit zien en klinken als een volwassen gezelschap met een flinke dosis levenservaring. Op YouTube vind ik wel wat filmpjes waarop ze van dichterbij te zien zijn, en daardoor vind ik het al aannemelijker worden dat ze nog niet ouder zijn. Maar de herrie (sorry voor het woord, en ik vind het mooie herrie) is bijzonder doorleefd.

mijn beste beeld van de support act

mijn beste beeld van de support act

Op een behoorlijk stuk van hun tournee hebben de ‘Shakes’ een support act bij zich in de vorm van Michael Kiwanuka; hij en zijn band openden de avond ook gisteren, met een stuk of vijf nummers. Kiwanuka is een Brit met Oegandese wortels, zegt mijn vriend Wiki, die ook al doorgebroken heet te zijn, maar ik kende hem nog niet. Een van mijn aanwezige muziekvrienden wilde zijn cd-tje wel gaan kopen na afloop, maar zelf had ik die neiging niet. Misschien moet ik hem wel vaker horen voordat ik aanknopingspunten vind, maar vooralsnog vond ik zijn muziek wat te vlak, het klonk alsof ze hele nummers af konden met maar twee, hooguit drie akkoorden. En de stem van Kiwanuka kan wel wat aanvulling gebruiken, bijvoorbeeld in de vorm van backing vocals. Waar ik wel van onder de indruk was, was de drummer: ik heb hem niet op de foto kunnen krijgen, maar zijn gevoel voor ritme en tegenritme vond ik schitterend. Wie is die man?

Maar goed, een half uurtje later barstte Mevrouw Misthoorn dan eindelijk uit, loepzuiver vanaf het eerste rustige begin van ‘Dunes’ waarna het volume al gauw omhoog ging, tot de slotnoten van ‘You Ain’t Alone’. Tussen de 19 songs door praatte ze weinig – ‘I’m not a public speaker, I’m a singer’, zei ze. Tegen het einde wilde ze nog wel kwijt dat ze met heart and soul gezongen had. Ja, die indruk hadden wij ook al gekregen; ik heb van tijd tot tijd ademloos zitten kijken en luisteren. Het geluid is onmiskenbaar Amerikaans, het ene moment denk je ‘soul’, het volgende hoor je onversneden punkrock, en in eenzelfde nummer kun je ook nog R&B horen zoals R&B ooit bedoeld was. De vergelijking met Janis Joplin dringt zich van tijd tot tijd op, al is ze het daar zelf niet mee eens, en ik moet zeggen dat ik met Joplin niet zoveel heb als met deze dame, die behalve met haar stem ook met haar gitaar een heel eigen geluid neerzet. Maar waarom dat ding zo lelijk groen moet zijn, zal ik wel nooit te weten komen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s