Boek

#1-boek

greenbookIn het Nederlands heet het Een weeffout in onze sterren; de schrijver is nog geen 40 en voor veel jongeren waarschijnlijk bekender als vlogger, samen met zijn broer Hank. Boeken schrijven (en lezen) begint ouderwets te raken; vloggen is veel sneller, en misschien ook vluchtiger. Het zelfde zou kunnen gelden voor bloggen, waar vloggen uit voortkomt, zogezegd.

Op dit boek werd ik attent gemaakt door mijn dochter, houdster van Books Baking and Blogging, haar Engelstalige weblog waaraan ik een puntje kan zuigen. Ze had me al vaker iets van John & Hank laten zien, korte filmpjes in ratelsnel Engels waarvan ik genoeg oppikte om te kunnen constateren dat dit een stel helder denkende knapen (sorry, mannen) zijn. Broer John heeft al meerdere boektitels op zijn naam staan, die in de boekhandel te vinden zijn op de afdeling young adult. Dat komt waarschijnlijk omdat de hoofdpersonen nog geen 25 zijn.

Het verhaal zelf heeft op mij echter de indruk achtergelaten dat het tot de wereldliteratuur kan gaan behoren. Ik zeg ‘kan’, want zoiets weet je meestal niet eerder dan 25 jaar na de verschijningsdatum, net zoals je pas na zo’n periode weet wat er van onze actualiteit zal overblijven in de geschiedenisverhalen. Het basisgegeven is simpel: meisje (Hazel) en jongen (Augustus) vinden elkaar in een onverwoestbare liefde. Dat verhaal is natuurlijk alleen maar interessant te maken door de omstandigheden waaronder ze elkaar vinden, de complicerende factor. In dit geval heet die ‘kanker’, en om het moeilijk te maken hebben ze dat allebei. (‘spoiler alert’:) In de loop van het boek blijkt zelfs dat het ook bij allebei om een dodelijke variant gaat.

Loodzwaar, zo’n gegeven, maar niet in de handen van John Green. Hij heeft het voor mekaar gekregen om mij tijdens het lezen alle hoeken van de emotionele kamer door te slingeren. Ik vind het geniaal hoe hij beschrijft wat de ziekte met zijn personages doet, hen ook rondslingert tussen de klippen van opstandigheid, ontkenning, berusting, cynisme door.Daarbij komen ze tot ongelooflijk scherpe filosofische analyses zonder ingewikkeld te doen of ongeloofwaardig te worden.

Ziek als ze zijn lukt het hun ook nog om vanuit Indiana (VS) een bezoek aan Amsterdam te brengen, waar hun favoriete schrijver woont. Voor Nederlanders is dat natuurlijk een extra herkenbaar decorstuk in een drama waarvan je weet dat het niet goed af kan lopen. Desondanks verrast het verhaal op elke pagina, gek genoeg niet door idiote, onwaarschijnlijke wendingen, maar juist door de voor-de-hand-liggendheid van wat er gebeurt. Het ligt zo voor de hand dat je het niet verzint, zoiets moet het zijn.

Ik heb het in het Engels gelezen, maar het is er ook in het NL. Het citaat hieronder is in een houtje-touwtje-vertaling van mijzelf; ik ga ervan uit dat degene die dit voor de Nederlandse markt heeft mogen vertalen dat beter kan.

‘”Moeders glazen oog keerde zich naar binnen”, begon Augustus voor te lezen. En terwijl hij voorlas, viel ik voor hem zoals je in slaap valt: heel langzaam, maar dan in één keer helemaal.’

Komende zomer schijnt de speelfilm uit te komen. Ik weet niet of ik wel durf te kijken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s