Heilig/Uncategorized

Dodenmars

Voor degenen die hem niet op papier hebben gezien zet ik mijn laatste column ook maar weer even online, hier met een Dickensiaanse illustratie.

Ghost Scrooge

 

Het wereldnieuws heeft geen vakantie deze zomer. Ik kan me niet heugen dat er eerder (ik ben van een aardig eindje na de Tweede Wereldoorlog) in één zomer zoveel berichten waren over oorlog, geweld, strijd en een veelvoud aan slachtoffers daarvan. En doordat die slachtoffers ook dichter bij huis, in Europa, vallen, zien we waarschijnlijk lang niet alles. Op een gegeven moment is je kijkglas gewoon vol.
Dezer dagen ben ik gaan dagdromen over een manier om al dat moorden op grote en kleine schaal een halt toe te roepen. Ik ga ervan uit dat het niet kan, en volgens de Statenvertaling zou het de Heere een gruwel zijn, maar stel nou dat…
We zouden de geesten van al die doden tot leven kunnen wekken, en ze vragen op bezoek te gaan bij degenen die hen vermoord hebben. En dan bedoel ik niet per se degenen die de trekker overgehaald hebben, maar ook bij de mensen die hen hiertoe hebben aangezet, die de haat hebben gevoed waarmee de ene mens de andere naar het leven staat.
Wanneer er een geest bij je op bezoek komt, kun je die niet buiten sluiten door de deur dicht te gooien. Geesten hebben geen deuren nodig. Ik stel me een slachtoffer van de vliegtuigramp voor, op bezoek bij de rebel die het raketsysteem bediende. Of ze komen allemaal tegelijk, het hele vliegtuig vol, en ze stellen zich één voor één aan hem voor, met naam en toenaam, geschiedenis en toekomstdromen. Onder hen vaders en moeders die voor hun gezin moeten zorgen, jongeren vol plannen, ouderen die nog één keer een grote reis wilden maken. De rebel kan nog zeggen: ‘Ja, hoor eens, als ik het niet gedaan had, had er wel iemand anders achter die knoppen gezeten.’ Maar ik kan me niet voorstellen dat hij niet zwaar onder de indruk zou zijn van alle verhalen die bij deze geesten horen.
Andere geesten gaan op bezoek bij Palestijnse en Israëlische strijders, aan weerskanten van de grens. Ook zij vertellen hun verhalen, worden tot personen in plaats van richtpunt om op te schieten. En in Irak, Afghanistan, Nigeria en Colombia, en overal gebeurt hetzelfde: de mensen die strijden voor hun eigen gelijk worden geconfronteerd met de menselijkheid van de slachtoffers die ze bereid waren te maken.
Uiteindelijk lopen die lange stoeten ook binnen in hoofdkwartieren, regeringsgebouwen, paleizen. Geesten zijn niet tegen te houden met een hek, en ook niet te verdrijven door tot de tanden bewapende ‘security-kleerkasten’. Die laatsten mogen trouwens best meeluisteren naar de ooggetuigenverslagen.
En zo vertellen de geesten duizenden en duizenden verhalen van gewone mensen die alleen maar hadden willen leven, gewone mensen zoals jij en ik, met hun liefdes, overtuigingen, verlangens, frustraties en irritaties. Verhalen die tot een abrupt einde zijn gekomen door toedoen van iemand die ze in de meeste gevallen helemaal niet kenden. Verhalen waarmee getallen tot personen worden, ‘de vijand’ een gezicht krijgt.
Ik weet dat het niet kan, net zo min als dat de rijke man uit dat Bijbelverhaal de arme overleden Lazarus terug kon sturen naar zijn familie om die tot inkeer te brengen. Maar ik wou het soms wel…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s