muziek

Beatles of Stones? Nóg zoiets

één van elk

één van elk

Als middelbare scholier had ik er niet zo’n erg in, maar later realiseerde ik me toch wel dat er door popmuziekminnend Nederland, en misschien wel de hele wereld, een strakke scheidslijn loopt. Of wil men ons alleen maar láten geloven dat je niet én van de Beatles én van de Rolling Stones kon/kunt houden? Ik heb wel een lichte voorkeur – voor de Beatles ja – maar ik kan niet zeggen dat ik dús de Stones prut of bagger vind. Trouwens: beide bands heten ‘The…’, in tegenstelling tot de Eagles, die gewoon ‘Eagles’ heten, zonder ‘The’. Maar dit geheel en al terzijde.

Toen ik eenmaal bedacht had dat ik het over deze ‘controverse’ wilde hebben, kon ik niet anders dan meteen ook vaststellen dat ik het er nooit objectief over zou kunnen hebben. Inderdaad, over smaak valt niet te twisten, maar daarnaast is het ook nog eens zo dat ik toch wat bevooroordeeld ben. En daar sta je dan weer, vooral tegenover de Stones-liefhebbers onder degenen wier mening ik respecteer.

Ik kan ook niet met mijn volle verstand beweren dat ik de muziek van de Beatles beter vind dan die van de Stones. Dat gaat alleen al niet op omdat de Stones nog steeds nieuwe muziek maken – zij het in hun nadagen mondjesmaat – terwijl de Beatles al 45 jaar niet meer als zodanig bestaan. John Lennon is allang dood, en George Harrison ook al weer 14 jaar, Starr en vooral McCartney doen af en toe nog wel eens wat solo of in andere bands, maar aan de ‘Beatles-sound’ is na 1970 niks meer veranderd. 1970: toen werd ik elf, en had ik nog helemáál geen verstand van muziek. Mijn vriendinnetje Annelies was de jongste van vier kinderen, dus die hoorde van haar broer en zussen nog wel eens wat, maar bij ons thuis kwam er qua popmuziek in die jaren weinig door. Nóg een terzijde: ik herinner me van bij Annelies thuis uit die jaren vooral de liedjes van Melanie: ‘Lay Down’ en ‘Ruby Tuesday’, waarvan dat laatste dus wel een Stones-nummer is.

Beatles en Stones. Nette jongens versus podiumbeesten? Water en vuur? Vergelijkbaar of toch vooral verschillend? In de tijd dat ik wat begon te leren kennen van beide bands, viel me steeds meer op dat veel muziek van de Beatles klinkt alsof ze met z’n vieren bij elkaar zitten en een lekker potje muziek zitten te maken. Gewoon omdat ze dat leuk vinden. Dat er toevallig een opname-apparaat meeliep en er grof veel platen van zijn verkocht, is mooi meegenomen. Die hele Beatlemania, met krijsende en flauw vallende meiskes, hadden ze er zelf nooit bij verzonnen. Tenminste, dat denk ik.

rolling-stones-logoZet daar de Stones eens tegenover, en dan vooral Mick Jagger, toch wel het uithangbord van de groep. Die uitgestoken tong in hun logo is nog maar het begin van de uitdagende manier waarop ze hun muziek brengen. Hier krijsen niet de meisjes, hier doet Jagger dat zelf wel. Ik weet dat ik hiermee de liefhebbers onder mijn lezers terg, en toch zeg ik het. Ik vind de stem van Mick Jagger vaak aanstellerig, té theatraal. Van mij hoeft ie zo niet te zingen, en kán hij het ook wel anders, bijvoorbeeld in ‘Angie’, en trouwens ook in hun eigen versie van ‘Ruby Tuesday’, die ik veel later hoorde dan die van Melanie…

Hey_Jude_BeatlesWaar de Beatles op zo’n zelfde krijs-toer gaan, haak ik trouwens ook af. Zo vind ik ‘Hey Jude’ een geweldig nummer, inclusief de abnormaal lange staart, tot op het moment dat Paul McCartney helemaal uit zijn plaat gaat met de ad libs; dan wordt het me te gortig en kan ik het gegil alleen nog maar aan door zelf keihard mee te doen. En dat is dan weer niet geschikt voor een groter publiek dan de eigen veilige kring van mijn gezin.

Daarmee heb ik meteen een ander pijnpunt in mijn muzieksmaak aangestipt: ik kan over de hele linie niet zo goed tegen ad libs, vooral niet van de vocale soort. Maar dat is weer een heel andere discussie, en daar kan ik een andere keer nog wel eens op terug komen.

Over de liefde voor Stones dan wel Beatles heb ik ooit eens een theorietje bedacht dat ik nog wel even met jullie wil delen. Ik denk niet echt dat het waterdicht is, dus erop schieten mag, graag zelfs. Ik wil de toepassing voorlopig ook maar beperken tot Nederland, maar het komt hier op neer: er zijn meer katholieke Stonesfans dan protestantse, en onder Beatlesfans zie je meer protestanten dan katholieken. Als, en dat is een vette als, dit waar is, dan heeft dat misschien iets te maken met de mate waarin aanhangers van beide kerktypes gewend zijn aan theater en uiterlijk vertoon. Voor de mindere verstaander: protestanten zijn meer van ‘gewoon is al gek genoeg’, en katholieken zijn vatbaarder voor rituelen, geuren en kleuren. Blijft sowieso de vraag of deze tweedeling er net zo had uitgezien als de Beatles nu nóg hadden bestaan…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s