muziek

Even terug in New Orleans

P1050779 Het licht in de zaal ging uit, in het halfdonker zagen we een serie artiesten het podium opkomen, en daar kwam vanaf rechts ook Leo Blokhuis op. Binnen twee zinnen had hij me mee teruggenomen naar New Orleans. Niet dat we daar samen geweest zijn, hij en ik, maar hij is er wel de oorzaak van dat ik er ooit geweest ben. De verhalen van Leo hebben in mij een liefde voor muziek aangewakkerd waarvan ik het bestaan lang niet kende. Sinds mijn oud-collega en -baas mij een beetje mee liet fantaseren over zijn plannen voor een muziekreis naar de Verenigde Staten, met medewerking van dezelfde Blokhuis, is de Sound of the South een onuitputtelijke bron van plezier en intussen ook mooie herinneringen geworden. Dat we deze voorstelling zouden gaan bijwonen was dan ook niet meer dan vanzelfsprekend.

P1060242Nou kan dat soort goeie herinneringen natuurlijk ook maken dat de realiteit van de dag tegenvalt, helemaal als je in de Oosterpoort in Groningen zit, in plaats van in een cafétje aan de rand van het French Quarter in de Crescent City zelve. Maar het viel dus lang niet tegen, om het maar eens op zijn Noord-Nederlands te zeggen. Daarbij was het ook prettig om tussen drie van de leukste reisgenoten van twee jaar geleden te zitten. Zeker de herinneringen aan New Orleans delen we voor een groot deel met zijn vieren. Dus toen Leo het in zijn tweede zin al had over de klamme warmte en de plotselinge buien waar je niet van afkoelt, keken Joke en ik elkaar bevestigend aan. Dat was ook het NoLa dat wij aan den lijve hadden ondervonden!

P1050786Maar er kwam meer voorbij op deze donderdagavond. Om Leo Blokhuis heen stond er namelijk een batterij aan talent waar je werkelijk alle kanten van de stad mee uit kon. Leo’s liefste Ricky Koole nam samen met de mij onbekende Ruben Hein het vocale deel voor haar rekening; zowel samen als elk solo maakten ze grote indruk op mij, en waarschijnlijk niet alleen op mij. Van Ricky wisten we al dat ze wel raad weet met de muziek van de zuidelijk VS, en ze was ook nu goed bij stem. Ruben Hein, 32 jaar jong, heeft een heerlijke jazzy stem waarmee hij deze avond de grote artiesten uit de stad bepaald niet beledigde, en hij speelt er ook nog een verdienstelijk eindje piano bij. De toetsen werden trouwens het grootste deel van de avond bewerkt door Roel Spanjers, die we al eerder aan het werk hadden gezien toen Leo met de muziek van The Band door het land trok. Wat kan die man speulen! En ook Ocobar was er weer bij, de band die, samen met Spanjers, Blokhuis en Koole eerder al muzikaal had begeleid bij hun programma ‘Buitenstaanders’.

P1060222Om de sfeer van New Orleans helemáál compleet op te roepen heb je natuurlijk blazers nodig, minstens een bastuba en een trombone. Maar als je dan de vijf mannen van K.O. Brass kunt krijgen (nou ja, krijgen?), dan heb je wel een geweldig gezelschap bij elkaar. Dan kun je voor Allen Toussaint een waardige begrafenismars spelen, maar ook Louis Armstrong’s Basin Street Blues begeleiden. Om maar wat te noemen.

We hebben alle hoeken van de stad gezien en gehoord: het oude red light district Storyville, waar Jelly Roll Morton achter een gordijn piano zat te spelen, natuurlijk het French Quarter, waar kroeg aan kroeg live muziek te horen is, net als buiten op het Jackson Square, en Tremé, de wijk waarover een hele tv-serie is gemaakt. Daar tussenin ligt Congo Square, het park waar vroeger op zondag de slaven ‘buiten kwamen spelen’. En heb je het over New Orleans, dan heb je het ook over eten: gumbo, jambalaya en beignets, over Mardi Gras en over gris-gris en voodoo, de mysterieuze rituelen van de Haïtianen die zijn komen overwaaien naar de noordelijkste stad van de Caraïben. Het kwam allemaal aan bod in deze bruisende tour down memory lane.

P1060220Natuurlijk kan een verhaal over New Orleans ook niet heen om Katrina, de orkaan die de stad uiteindelijk niet klein heeft kunnen krijgen, maar er ernstig haar best voor heeft gedaan. Het verhaal gaat dat de wederopbouw eerder te danken is aan de muziek dan aan de politiek: er zijn nog hele wijken waar de schade een luidkeelse aanklacht is tegen de ambtelijke traagheid die het de vele verjaagde bewoners belet om terug te keren. De al genoemde tv-serie Tremé gaat daar ook over, net als over de vele pogingen van wel teruggekomen inwoners om muzikaal of anderszins het hoofd boven water te houden.

Leo deed het deze keer zonder zijn onafscheidelijke laptop, maar zijn verhaal liep als een trein, en vloeide rimpelloos over in de muzikale delen. Dat de kleine zaal van de Oosterpoort uitverkocht was, was wat mij betreft dan ook geheel terecht, en ik vraag me zelfs af of ze de grote zaal niet ook vol hadden kunnen krijgen.

mijn eigen beeldmerk is gefotografeerd op Jackson Square

Mijn eigen beeldmerk is gefotografeerd op Jackson Square

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s