Boek

Boek van de maand (of meer): ‘The Inexplicable Logic Of My Life’

Nature of Nurture?

‘Living is an art, not a science.’

Misschien is mijn boek al geschreven. Als dat zo is, heb ik het gisteren uitgelezen: ‘The Inexplicable Logic Of My Life’ van Benjamin Alire Sáenz. In het Engels ja.

Officieel valt het in de categorie Young Adult, waarvoor nog geen passende Nederlandse term is verzonnen. Boeken in deze categorie gaan vooral over jonge mensen – in dit geval over Salvador, geen jongen meer, maar ook nog geen man.

Een vertaling voor-de-vuist-weg van de ‘blurb’: ‘Er is verandering op til. Tot op dit moment is Sal altijd zeker geweest van zijn plek, bij zijn homoseksuele adoptievader en in hun liefhebbende Mexicaan-Amerikaanse familie. Maar nu begint zijn eigen geschiedenis hem onverwacht parten te spelen, en een paar ingrijpende gebeurtenissen in het leven van hem en zijn beste vriendin Samantha dwingen hen om stil te staan bij onderwerpen als geloof, verlies en verdriet.

Plotseling deelt Sal klappen uit, trekt hij alle zekerheden in twijfel, en ontdekt hij dat hij niet meer weet wie hij nu echt is – maar als Sal niet is wie hij dacht te zijn, wie is hij dan wel?’

Twee jaar geleden las ik van dezelfde schrijver een al even prachtig boek: ‘Aristotle And Dante Discover The Secrets Of The Universe’, over een heel andere Mexicaans-Amerikaanse jongen, die in een heel ander liefdevol gezin opgroeit en zo zijn eigen problemen krijgt. De overeenkomst houdt wel zo’n beetje op bij het feit dat beide jongens liefdevol zijn opgevoed, en op vergelijkbare leeftijd levens-ervaringen opdoen.

In dit boek gaat het bepaald niet over een doorsnee Amerikaans gezin: Sal stamt weliswaar af van een blanke (overleden) moeder en (een hem onbekende) vader, maar zijn adoptievader Vicente is homo en van Mexicaanse afkomst. Sals beste vriendin Sam leeft alleen met haar moeder Sylvia, die alleen qua achternaam iets Mexicaans heeft (de man van wie ze haar naam en met wie ze Sam kreeg is allang niet meer in beeld), en ook de vader van zijn beste vriend Fito is zijn gezin ontvlucht. Fito’s moeder is verslaafd aan alles waaraan je maar verslaafd kunt zijn.

Eigenlijk heeft Sal de beste papieren om wat van zijn leven te kunnen maken; zijn vader is er altijd voor hem, voedt hem fantastisch op, met op de achtergrond Mima, Vicente’s moeder, een echte Mexicaanse oma. Al van jongsaf profiteert Sam mee van deze familieband – haar moeder lukt het niet zo goed om ouderliefde om te zetten in een evenwichtige opvoeding, doordat ze zo haar eigen problemen in het leven heeft. Vicente is eigenlijk ook voor Sam een vaderfiguur. Fito (ook homo) moet het helemaal alleen rooien; zijn entree in Sals familiekring verloopt dan ook veel aarzelender, omdat hij niet gewend is aan hulp en warmte.

Het is een boek vol contrasten: gaandeweg wordt zichtbaar dat de idylle van het warme, hechte gezinnetje niet houdbaar is. Althans niet zonder meer. Sal begint zich af te vragen of hij misschien afstamt van een gewelddadige vader, want hij merkt dat hij zichzelf niet altijd in de hand heeft. Verder komen er in deze periode van zijn leven mensen te overlijden die nog niet horen te sterven, en wordt hij geconfronteerd met vooroordelen en andersdenkenden, liefde en jaloezie, lotgevallen en keuzemomenten. En gaandeweg zien we de jongen zich steeds meer ontwikkelen tot man: geen held, geen adonis, geen engel, maar een mens om lief te hebben, klaar voor een volgende stap in zijn leven.

De aloude vraag of een mens meer gevormd wordt door zijn genen (Nature) of door zijn omgeving (Nurture), speelt in dit boek een heel belangrijke rol, maar wordt niet definitief beantwoord. Misschien is het antwoord ook niet voor iedereen gelijk: Sal en Sam leren beide dat hun moeders wel degelijk heel veel van hen hebben gehouden, terwijl Fito leert dat je ook bij gebrek aan een liefhebbende moeder een prachtig mens kunt worden (zou hij toch meer op zijn vader lijken, die het leven met zijn verslaafde moeder ontvlucht is?).

Sáenz kiest een verteltrant waarin de korte episodes elkaar snel opvolgen, en waarin veel dialogen (hardop en via chatberichten) verwerkt zijn. Daarmee is het een echt jongemensenboek, het houdt de vaart erin. Maar ook deze moeder van 58 heeft van begin tot eind genoten van inhoud én vorm. Het is weer zo’n boek waarvan ik zou willen dat ik het zelf had geschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s