Buiten/muziek

Hoezo ouwelullenmuziek?

klein dorp, groots festival

klein dorp, groots festival

‘Dit is muziek zoals muziek bedoeld is.’ Ik citeer een jonge vrouw van 22, die deze uitspraak deed toen gisteren Walter Trout als gast van de Supersonic Bluesmachine een tribute voor BB King inzette met ‘Say Goodbye to the Blues’. Blues is geen ouwelullenmuziek, ook al lag de gemiddelde leeftijd van de bezoekers op het Holland International Blues Festival in Grolloo een eind boven de 40, en waarschijnlijk zelfs boven de 50. De gemiddelde leeftijd van de inzittenden van onze auto lag al een stuk lager: ik gooi hem dicht op 35.

Als gezin wisten wij al met Sinterklaas vorig jaar dat we een half jaar later de zaterdag van dit festival gingen meemaken. Ik had de kaartjes gekocht toen ik hoorde dat Bonnie Raitt hier zou optreden. Die is met 66 jaar ook de jongste al niet meer, maar aan haar stemgeluid is dat niet te merken. Dat Johan Derksen haar had weten te scoren voor ‘zijn’ festival was voor mij voldoende reden om me even over mijn antipathie tegen de man heen te zetten. Ook mensen die je niet mag kunnen soms leuke dingen doen. En dat bleek in de aanloop naar dit festival nog maar eens te meer, toen we hoorden dat ook de Tedeschi Trucks Band zich zou laten zien en horen: na onze eerdere ervaring vorig jaar in Tivoli Vredenburg in Utrecht keken we ook uit naar dit hernieuwde optreden in Nederland.

Susan Tedeschi op dreef

Susan Tedeschi op dreef

En we werden niet teleurgesteld: deze set, de vierde in de rij van vijf, vormde een van de hoogtepunten van de dag. Wat waren ze weer heerlijk op dreef, niet alleen Susan Tedeschi en Derek Trucks, maar ook de rest van de twaalfkoppige band. De liedjes die ze speelden, hebben ze volgens mij in Utrecht ook allemaal gedaan, maar het enthousiasme en de muzikaliteit waren minstens zo zichtbaar en hoorbaar als toen. Wederom viel de beweeglijkheid van tromboniste Elizabeth Lea op, en nog eens konden we genieten van een fantastische drum-battle. Voordeel van de accommodatie hier was dat er aan weerszijden van het podium grote schermen hingen waardoor we close-ups van onze helden konden zien, hetgeen wat mij betreft de betrokkenheid bij wat er op het podium gebeurde alleen nog maar vergrootte. Nadeel van het optreden hier was dat ze maar vijf kwartier kregen om zich te laten horen. Kwam het door die tijdsdruk dat ze deze keer hun fantastische cover van Joe Cockers ‘With a Little Help from my Friends’ oversloegen? Na het laatste liedje was er geen tijd meer voor een encore, tot teleurstelling van niet alleen mij.

Bonnie Raitt en Mike Finnigan

Bonnie Raitt en Mike Finnigan

Maar niet te lang getreurd: Bonnie Raitt en band kwamen hier nog achteraan. We zagen natuurlijk van grote afstand die kenmerkende bos rood haar wel, maar konden via die schermen ook de leden van de band wat beter bekijken. En daarbij viel me al meteen op dat de toetsenman van dit gezelschap eruit zag als een oude heer, type ‘opa speelt orgel’. Mike Finnigan is ‘nog maar’ 71, dus net zo oud als Eric Clapton, en logenstrafte mijn eerste indruk op spectaculaire wijze. Met zijn ‘Don’t Answer the Door’ stond ook hij stil bij de vorig jaar overleden BB King, en daarmee werd hij zowel vocaal als qua toetsenwerk mijn held van de dag. Wat een power, wat een overtuigingskracht. Nou ja, we hebben het hier dan ook wel over iemand die al sinds de jaren ’60 actief is op grote podia, en gespeeld heeft met Jimi Hendix, Crosby, Stills & Nash en Tracy Chapman, om maar eens een paar grote namen te noemen. Zijn optreden hier, én de slot-act waarin de band van Bonnie Raitt werd aangevuld met Susan Tedeschi en Derek Trucks, overschaduwden eigenlijk het op zich wel degelijk indrukwekkende optreden van mevrouw Raitt zelve.

superband rond Bonnie en Susan

superband rond Bonnie en Susan

Robert Randolph op scherm

Robert Randolph op scherm

Kun je nagaan wat een zaterdag wij hebben gehad, want ik heb nog niks gezegd over de eerste twee acts van de dag: Robert Randolph and the Family Band, en JJ Grey and Mofro. Over die laatste kan ik kort zijn: daar heb ik niet veel van meegekregen, en wat mij betreft zat er ook niet veel blues aan. Robert Randolph en zijn familie waren wel een heerlijke funk- en soul-opening: hun enthousiasme werkte aanstekelijk, en ze kregen het publiek gelijk in beweging. Alleen jammer dat ze slecht verstaanbaar waren, maar Robert Randolph zelf heeft zeker laten zien en horen dat hij de weg weet op een pedal steel guitar, en ook aan zus Lenesha kun je horen dat ze hun muzikale scholing voor een groot deel in de kerk hebben gehad. Het knappe van deze band is dat ze allemaal ook de andere instrumenten kunnen bespelen, en het was vermakelijk om Robert ineens achter de drums en even later op de basgitaar te zien, terwijl ook de andere muzikanten een ander instrument dan hun eigen overtuigend ter hand namen.

een 'stralende' Derksen

een ‘stralende’ Derksen

Wat natuurlijk geweldig in het voordeel van Derksen en zijn publiek werkte, was het weer. Dat maakte het extra leuk om gewoon ergens te gaan zitten en mensen te kijken, en dan vooral naar wat ze aan hadden. Op de grond zie je vooral schoenen: teenslippers, moccasins, blue suede shoes, cowboy– en biker-boots, gezondheidssandalen en pumps, alles hebben we voorbij zien komen, en daarboven veel spijkergoed en korte broeken, maar ook hippiejurken en strakke rokjes. Wat heeft Onze Lieve Heer toch een heerlijke variatie aan kostgangers, of het nou ouwelullen of huppeltrutjes zijn. 10.000 bezoekers, zeiden de berichten. Dat waren 10.000 mensen die gelijk hadden, ongeacht de vraag voor welke held ze kwamen. Voor één dag was zelfs Johan Derksen even mijn held…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s